Erozja gleb (zwłaszcza wodna na stokach) nasila się, gdy woda opadowa może swobodnie spływać w dół zbocza, zabierając cząstki gleby. Kluczową zasadą profilaktyki jest zmniejszenie prędkości spływu, skrócenie długości stoku oraz wzmocnienie okrywy i struktury gleby.
Odpowiedź "Uprawianie gleby wzdłuż stoków." jest poprawna, ponieważ prowadzenie bruzd i śladów uprawy równolegle do spadku terenu tworzy "kanały" ułatwiające odpływ wody. To zwiększa koncentrację spływu, ryzyko żłobin i rozmyć, a w konsekwencji nie przeciwdziała erozji (może ją nawet nasilać).
Pozostałe odpowiedzi opisują typowe działania przeciwerozyjne:
- "Stosowanie płodozmianów." – różnicowanie roślin (w tym roślin okrywowych) poprawia właściwości gleby, zwiększa udział materii organicznej, ogranicza okresy bez okrywy roślinnej i zmniejsza podatność na zaskorupienie oraz spływ.
- "Tarasowanie zboczy." – podział stoku na tarasy zmniejsza jego efektywną długość i nachylenie odcinków, co ogranicza energię spływu i erozję wodną.
- "Umacnianie gabionami stromych skarp." – gabiony są rozwiązaniem inżynierskim stabilizującym skarpy; ograniczają obsuwanie, podmywanie i rozmywanie materiału na skarpie, co jest formą ochrony przed degradacją erozyjną w trudnych warunkach terenowych.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać praktyczną regułę: na stokach działania przeciwerozyjne "przecinają" kierunek spływu (np. tarasy, uprawa poprzeczna) albo wzmacniają grunt/okrywę (płodozmian, roślinność, umocnienia). Zabiegi "prowadzące wodę w dół" są co do zasady niekorzystne.
