Sprzęt miarowy (szkło miarowe) to przyrządy przeznaczone do dokładnego odmierzania objętości cieczy. W praktyce analitycznej wykorzystuje się go wszędzie tam, gdzie objętość wpływa bezpośrednio na wynik (np. przy sporządzaniu roztworów i miareczkowaniu).
Poprawny zestaw to: kolba miarowa, biureta i pipeta. Kolba miarowa służy do przygotowania roztworu do kreski (jedna, ściśle określona objętość). Biureta umożliwia precyzyjne dozowanie objętości titranta podczas miareczkowania. Pipeta (zwłaszcza miarowa lub automatyczna o określonej objętości) służy do dokładnego pobierania porcji cieczy.
Pozostałe zestawy zawierają elementy, które nie są sprzętem miarowym:
- Zlewka – jest naczyniem roboczym do mieszania, ogrzewania i orientacyjnego odmierzania, ale nie zapewnia takiej dokładności jak szkło miarowe.
- Bagietka – służy do mieszania i wspomagania przelewania cieczy; nie jest przyrządem pomiarowym.
- Kolba stożkowa – typowo jest naczyniem reakcyjnym (np. w miareczkowaniu jako naczynie, w którym znajduje się analit), ale nie służy do precyzyjnego odmierzania zadanej objętości.
- Eza – narzędzie do pracy mikrobiologicznej (przenoszenie materiału), nie do pomiaru objętości.
- Cylinder miarowy – ma podziałkę i bywa używany do odmierzania, lecz w zestawie z ezą pojawia się element całkowicie niemiarowy, więc zestaw nie jest "wyłącznie" miarowy.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: gdy w odpowiedzi pojawia się narzędzie pomocnicze (mieszanie/przenoszenie materiału) lub naczynie robocze do reakcji, zestaw zwykle przestaje być "wyłącznie sprzętem miarowym".
