Forma płacząca (zwisająca) u odmian ozdobnych drzew iglastych jest zwykle cechą odmianową, którą trzeba zachować w kolejnym pokoleniu roślin. Aby zachować identyczne cechy jak u rośliny matecznej, w szkółkarstwie stosuje się przede wszystkim rozmnażanie wegetatywne. W przypadku wielu odmian świerków o nietypowym pokroju standardową metodą jest szczepienie, czyli połączenie zraza (części odmiany) z podkładką.
Odpowiedź "Szczepienie." jest poprawna, ponieważ umożliwia:
- wierne zachowanie cech odmiany (pokrój, tempo wzrostu, charakter pędów),
- uzyskanie pożądanej formy w praktyce szkółkarskiej (często także form piennych, gdy szczep wykonuje się na pniu podkładki),
- ominięcie problemów z ukorzenianiem u odmian, które słabo tworzą korzenie z sadzonek.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe z następujących powodów:
- "Skarlanie." – to ogólne określenie ograniczania wzrostu (np. przez dobór podkładki, cięcie, warunki), ale nie jest typową metodą uzyskania odmiany o płaczącym pokroju w produkcji szkółkarskiej. Nie gwarantuje powtórzenia cech odmianowych.
- "Siew." – rozmnażanie generatywne daje zmienność potomstwa; siewki nie muszą (i zwykle nie będą) powtarzały cech odmiany ozdobnej, w tym pokroju płaczącego.
- "Sadzonkowanie." – jest metodą wegetatywną, ale nie każda odmiana świerka łatwo się ukorzenia, a w praktyce wiele odmian ozdobnych produkuje się pewniej przez szczepienie. Sama metoda nie jest tu typowym, najbardziej właściwym zabiegiem dla uzyskania takiej formy.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy konkretnej odmiany i jej charakterystycznego pokroju, najpierw rozważ metodę, która zachowuje cechy odmianowe i jest powszechnie stosowana w szkółkach drzew i krzewów ozdobnych.
