Aby wskazać najkorzystniejszą ofertę naprawy, nie wystarczy porównać samej stawki za roboczogodzinę ani samego czasu naprawy. Decyduje koszt końcowy, czyli rzeczywista kwota do zapłaty po uwzględnieniu czasu pracy, stawki oraz rabatu na robociznę.
Postępowanie obliczeniowe jest stałe dla każdej oferty:
- Krok 1: oblicz koszt bazowy robocizny: czas [h] × stawka [zł/h].
- Krok 2: oblicz wartość rabatu: koszt bazowy × rabat [%].
- Krok 3: wyznacz koszt końcowy: koszt bazowy − wartość rabatu.
Po wykonaniu tych samych kroków dla Zakładów I–IV otrzymuje się koszty całkowite, które można bezpośrednio porównać. Najniższy koszt końcowy ma oferta "Zakład IV" (1050 zł), więc jest ona najkorzystniejsza ekonomicznie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Zakład II" kusi umiarkowaną stawką i rabatem, ale po przeliczeniu koszt końcowy (1140 zł) jest wyższy niż w najtańszej ofercie.
- "Zakład I" ma rabat 10%, jednak wyższa stawka powoduje, że nawet po obniżce koszt końcowy (1260 zł) pozostaje większy.
- "Zakład III" ma najkrótszy czas naprawy, ale najwyższą stawkę; w efekcie koszt końcowy (1350 zł) jest największy, mimo rabatu.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprowadzaj porównanie do jednej jednostki (zł) i dopiero wtedy wybieraj minimum. Rabat procentowy zawsze licz od kwoty, której dotyczy (tu: od kosztu robocizny), a nie od samej stawki lub liczby godzin.
