Technologia druku 3D oparta na ekstruzji materiału termoplastycznego (często nazywana FFF/FDM) polega na stopieniu filamentu w hotendzie i wytłoczeniu go przez dyszę. Kluczowym parametrem jest temperatura dyszy, bo to ona decyduje o lepkości stopionego tworzywa, przyczepności międzywarstwowej oraz stabilności przepływu.
Zakres 180–260°C jest najczęściej spotykany jako ustawienie robocze, ponieważ obejmuje typowe temperatury dla wielu powszechnych termoplastów używanych w drukarkach biurkowych (np. materiały drukowane w okolicach 200°C oraz takie, które wymagają temperatur wyższych, ale zwykle nadal mieszczących się poniżej ok. 260°C). To dobry "przedział startowy", od którego często zaczyna się dobór profilu, a następnie koryguje go pod konkretną drukarkę, dyszę, prędkość i filament.
Zakres 60–160°C jest zwykle za niski jak na topienie filamentu w dyszy. Takie wartości mogą kojarzyć się raczej z podgrzewaniem stołu roboczego lub z procesami przygotowawczymi, ale nie z samym wytłaczaniem stopionego tworzywa przez dyszę.
Zakresy 260–280°C oraz 300–360°C są dla większości popularnych konfiguracji i materiałów z segmentu edukacyjno-biurowego nietypowo wysokie. Mogą pojawiać się przy specjalistycznych tworzywach i sprzęcie przystosowanym do bardzo wysokich temperatur, ale nie odpowiadają temu, co jest "najczęściej stosowane" w standardowym druku ekstruzyjnym.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu mowa o "ekstruzji termoplastu", myśl o temperaturze hotendu/dyszy, a nie o temperaturze stołu; typowe wartości dla dyszy są wyraźnie wyższe niż dla stołu.
