Tynk wypalany jest techniką wykonywania tynku cementowego, w której szczególny nacisk kładzie się na uzyskanie bardzo gładkiej i możliwie szczelnej powierzchni. Kluczowym etapem jest wykonanie i wykończenie warstwy gładzi poprzez długotrwałe zacieranie metalową (stalową) pacą, często przy jednoczesnym podsypywaniu cementem (lub mieszanką cementu z bardzo drobnym piaskiem) oraz zwilżaniu powierzchni wodą.
Dlatego poprawny zestaw narzędzi obejmuje:
- pacę stalową – do zacierania, zagęszczania i wygładzania gładzi; to narzędzie definiuje technikę "wypalaną", bo efekt uzyskuje się przez intensywne tarcie i dogęszczanie powierzchni metalem,
- kielnię tynkarską – do nanoszenia i rozkładania zaprawy w kolejnych warstwach,
- łatę murarską – do ściągania nadmiaru zaprawy, wyrównywania narzutu oraz kontroli płaszczyzny podczas wykonywania warstw podkładowych.
Pozostałe propozycje są niepoprawne, bo zawierają narzędzia niecharakterystyczne dla tej technologii albo pomijają narzędzia kluczowe dla uzyskania efektu:
- Zestawy z młotkiem gumowym lub młotkiem murarskim odwołują się do prac pomocniczych lub murarskich, ale nie odpowiadają czynnościom typowym dla wykończenia tynku wypalanego (nanoszenie, wyrównanie, stalowe zacieranie).
- Zestaw z packą obłożoną filcem pasuje do filcowania i innych sposobów wykończenia tynku. To częsty błąd: utożsamienie "gładzenia" wyłącznie z filcem, podczas gdy tynk wypalany wymaga przede wszystkim intensywnego zacierania stalą.
- Sama poziomnica bywa używana do kontroli, ale w tej technologii typowo rozstrzygające jest wyrównanie i ściąganie powierzchni łatą oraz charakter wykończenia stalą.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać: "wypalany = stalowa paca i długie zacieranie". Jeśli w odpowiedziach pojawia się filc, zwykle dotyczy to innego rodzaju wykończenia.
