Towary szybko psujące się (np. produkty świeże lub wymagające kontrolowanych warunków) w logistyce są szczególnie narażone na utratę jakości w wyniku opóźnień, nieprawidłowego składowania albo niewłaściwej manipulacji. Dlatego na opakowaniu stosuje się oznaczenie informujące o konieczności specjalnego traktowania – tak, aby każda osoba w łańcuchu dostaw mogła odczytać wymagania bez dodatkowych dokumentów.
Poprawny znak powinien komunikować, że ładunek ma ograniczoną trwałość i wymaga działań minimalizujących ryzyko: krótszego czasu przestoju, szybszego przyjęcia/wydania, właściwego miejsca składowania oraz (jeśli dotyczy) utrzymania reżimu temperatury i wilgotności. W magazynie przekłada się to na praktykę typu: priorytet w rozładunku, szybkie odstawienie do strefy właściwych warunków oraz pilnowanie rotacji (np. FEFO, gdy ma zastosowanie).
Pozostałe znaki spotykane na opakowaniach mogą dotyczyć innych wymagań (np. ostrożne obchodzenie się, ochrona przed wilgocią, kierunek ustawienia, zakaz piętrowania). Takie piktogramy nie opisują wprost specyfiki towarów szybko psujących się, ponieważ informują o ryzykach mechanicznych lub ogólnych zasadach manipulacji, a nie o wrażliwości czasowo-jakościowej produktu.
Na egzaminie warto zwracać uwagę, czy pytanie dotyczy: (1) warunków środowiskowych, (2) sposobu manipulacji, czy (3) ograniczeń czasowych/trwałości. Towary szybko psujące się należą do grupy, gdzie kluczowe jest szybkie i właściwe przejście przez magazyn i transport, więc właściwe będzie oznakowanie odnoszące się do tej cechy ładunku.
