Kule łokciowe (z mankietem obejmującym przedramię) są sprzętem pomocniczym do chodzenia, którego głównym celem jest zmniejszenie obciążenia kończyny dolnej oraz poprawa stabilności w trakcie przemieszczania. Aby korzystanie z nich było bezpieczne, podopieczny zwykle musi mieć:
- zachowaną kontrolę tułowia i możliwość utrzymania pionu,
- wystarczającą siłę i sprawność kończyn górnych (chwyt, możliwość przenoszenia ciężaru przez dłonie i przedramiona),
- zdolność do koordynacji ruchów podczas chodu.
Odpowiedź "ze złamaniem kości kończyny dolnej" jest trafna, ponieważ w takiej sytuacji często zaleca się czasowe odciążanie uszkodzonej kończyny (częściowe lub całkowite), a kule są klasycznym rozwiązaniem umożliwiającym poruszanie się przy ograniczeniu obciążenia.
Odpowiedź "z zaburzeniami równowagi" jest nieprawidłowa jako ogólne wskazanie: przy istotnych zaburzeniach równowagi kule mogą zwiększać ryzyko upadku, a bezpieczniejszy bywa balkonik (większa powierzchnia podparcia) lub asekuracja personelu. Kule wymagają aktywnej stabilizacji i dobrej kontroli postawy.
Odpowiedź "z paraplegią" jest nieprawidłowa, ponieważ paraplegia oznacza znaczne ograniczenie funkcji kończyn dolnych; w praktyce przemieszczanie zwykle odbywa się z użyciem wózka i/lub sprzętu oraz treningu dostosowanego do poziomu sprawności. Same kule łokciowe nie rozwiązują podstawowego problemu braku funkcji nóg.
Odpowiedź "z dysfunkcją ręki, wymagającej oparcia ciężaru ciała na barkach" również nie pasuje do kul łokciowych: ten typ kul przenosi obciążenie przez dłonie i przedramiona, a nie "na barki". Gdy nie można obciążać dłoni, trzeba rozważyć inne rozwiązania dobrane przez specjalistę.
W praktyce opiekun medyczny powinien zwracać uwagę na bezpieczeństwo: prawidłową regulację wysokości, stan końcówek gumowych, dobór obuwia, usuwanie przeszkód i asekurację podczas wstawania, siadania i chodzenia.
