Kultywatorowanie jest zabiegiem mechanicznej uprawy roli wykonywanym kultywatorem. Jego istotą jest działanie w warstwie wierzchniej: spulchnianie, kruszenie brył, wyrównywanie oraz mieszanie gleby, zwykle na płytszą głębokość niż orka.
Kluczowa cecha odróżniająca ten zabieg od orki to to, że kultywatorowanie odbywa się bez odwracania warstwy gleby (bez tworzenia skiby). Z tego powodu dobrze pasuje do sytuacji, gdy chcemy wymieszać obornik lub inne materiały organiczne z glebą i poprawić strukturę wierzchniej warstwy, nie zmieniając układu profilu glebowego tak jak przy orce.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "Spulchnianiu roli i przykrywaniu resztek pożniwowych" – brzmi podobnie, bo także dotyczy uprawy pożniwnej, ale przykrywanie resztek może odnosić się do innych narzędzi i zabiegów. W definicji kultywatorowania najważniejsze jest kruszenie i mieszanie wierzchniej warstwy bez odwracania; samo "przykrywanie" może sugerować inne rozwiązania agrotechniczne.
- "Kruszeniu brył i ugniataniu warstw podpowierzchniowych" – ugniatanie jest typowe dla wałowania, a nie dla kultywatorowania. Kultywator raczej rozluźnia i miesza, niż ugniata podpowierzchniowo.
- "Niskim koszeniu i rozdrabnianiu siana" – to opis pracy kosiarki/rozdrabniacza w użytkach zielonych, a nie uprawy roli.
W praktyce gospodarstwa agroturystycznego umiejętność rozpoznania zabiegów uprawowych pomaga dobrać właściwe narzędzia, zaplanować prace sezonowe i prawidłowo przygotować glebę pod uprawy, także przy nawożeniu obornikiem.
