W spedycji zapis ALL-IN w odniesieniu do kwoty frachtu oznacza, że cena przewozu została podana jako jedna łączna stawka za uzgodnioną usługę i w praktyce ma charakter ryczałtowy ("wszystko w cenie" w zakresie wskazanym w ustaleniach). Kluczowe jest to, że ALL-IN opisuje sposób ujęcia kosztów w cenie (brak wyszczególniania wielu składników), a nie jednostkę naliczania.
Dlatego właściwe jest powiązanie ALL-IN z odpowiedzią "umownej" – taryfa umowna (kontraktowa) wynika z indywidualnych ustaleń stron. W takim modelu często negocjuje się cenę jako jedną kwotę za określony odcinek/relację, partię ładunku lub zlecenie, a dopiero w umowie/zleceniu doprecyzowuje się, co dokładnie obejmuje ta kwota.
Pozostałe propozycje są mniej trafne, bo dotyczą typowych metod naliczania według jednostki:
- "ilościowej" – sugeruje rozliczenie zależne od liczby sztuk/jednostek, czyli stawkę jednostkową, a nie jedną kwotę ALL-IN.
- "tonażowej" – odnosi się do masy (np. za tonę), co również wskazuje na kalkulację jednostkową i łatwe przeliczanie kosztu wraz ze zmianą tonażu.
- "kilometrowej" – opiera się na długości trasy (stawka za km), co z definicji rozbija cenę na jednostkę odległości, a nie na kwotę zbiorczą.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz ALL-IN, pomyśl o zakresie wliczonych kosztów i o tym, że takie zapisy najczęściej pojawiają się w negocjowanych warunkach (oferta, kontrakt, zlecenie), a nie w czystych taryfach jednostkowych.
