Zawiesina jest układem dyspersyjnym, w którym substancja stała (lub kilka substancji stałych) nie ulega całkowitemu rozpuszczeniu w zastosowanym rozpuszczalniku, lecz pozostaje w postaci drobnych cząstek rozproszonych w cieczy. Z tego powodu zawiesiny zwykle wymagają odpowiedniej techniki sporządzenia (zwilżenie proszku, rozproszenie, ewentualny dodatek substancji zwiększających lepkość) oraz właściwego oznakowania, bo w trakcie przechowywania może dochodzić do sedymentacji.
Odpowiedź "zawiesiny do użytku wewnętrznego" jest właściwa, gdy zapis recepty wskazuje na preparat płynny, w którym występuje faza stała nierozpuszczona w fazie ciekłej, a sposób stosowania dotyczy podania doustnego (użytek wewnętrzny). Typową cechą użytkową jest konieczność wstrząśnięcia przed dawkowaniem, aby uzyskać jednorodny rozkład cząstek i prawidłową dawkę.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują:
- "mieszanki" – w recepturze może oznaczać różne płynne preparaty (np. roztwory lub mieszaniny składników ciekłych). Bez cech dyspersji fazy stałej nie jest to właściwe określenie dla zawiesiny; "mieszanka" bywa zbyt ogólna.
- "maceratu" – macerat to zwykle wyciąg otrzymany przez macerację surowca roślinnego w rozpuszczalniku. Jest to inny proces technologiczny i inny typ preparatu niż zawiesina sporządzana z substancji leczniczych według recepty.
- "emulsji do użytku zewnętrznego" – emulsja jest układem co najmniej dwóch niemieszających się cieczy (np. olej/woda) stabilizowanych emulgatorem. Dodatkowo wskazanie "do użytku zewnętrznego" dotyczy aplikacji na skórę, co nie odpowiada postaci przeznaczonej do stosowania wewnętrznego.
Wskazówka egzaminacyjna: rozróżniaj roztwór (jednofazowy, klarowny), zawiesinę (ciecz + cząstki stałe, zwykle "wstrząsnąć"), oraz emulsję (dwie fazy ciekłe, zwykle wymaga emulgatora). Zwracaj też uwagę na drogę podania, bo bywa wpisana w dawkowaniu lub wynika z rodzaju preparatu.
