Postać leku określa się na podstawie tego, jaki układ fizykochemiczny tworzą składniki oraz jaką drogą podania ma być stosowany.
Zawiesina do użytku wewnętrznego to układ niejednorodny: fazą ciągłą jest ciecz (np. woda, syrop), a w niej rozproszone są drobne cząstki substancji stałej, które nie ulegają całkowitemu rozpuszczeniu. Typową cechą zawiesin jest możliwość sedymentacji, dlatego w praktyce ważne są komunikaty typu "wstrząsnąć przed użyciem", dobór lepiszcza/zagęstnika oraz odpowiednie rozdrobnienie i zwilżenie proszków.
Odpowiedź "emulsji" jest niepoprawna, ponieważ emulsja jest układem dwóch cieczy niemieszających się (np. olej i woda) stabilizowanym emulgatorem. Jeżeli w recepcie kluczowy problemem jest nierozpuszczalna substancja stała, to mówimy o zawiesinie, a nie o emulsji.
Odpowiedź "roztworu" jest niepoprawna, bo roztwór to układ jednorodny: składniki są całkowicie rozpuszczone i nie obserwuje się cząstek stałych ani rozwarstwienia. W roztworze nie ma potrzeby wstrząsania w celu ujednorodnienia dawki.
Odpowiedź "kropli do użytku zewnętrznego" nie pasuje, gdy lek ma być stosowany doustnie/wewnętrznie. "Krople" opisują zarówno postać i sposób dawkowania, jak i zwykle wskazują inną drogę podania (np. na skórę). W recepturze prawidłowe rozróżnienie drogi podania jest kluczowe dla bezpieczeństwa pacjenta i sposobu oznakowania.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw rozstrzygnij, czy składniki rozpuszczają się całkowicie (roztwór), tworzą dwie fazy ciekłe (emulsja), czy występuje faza stała w cieczy (zawiesina), a następnie sprawdź, czy nazwa odpowiedzi zgadza się z drogą podania.
