Wytrawianie jest etapem przygotowania tkanek zęba do adhezji (łączenia z materiałem kompozytowym). Na powierzchnię szkliwa i/lub zębiny nanosi się wytrawiacz na określony czas, aby zmienić mikrostrukturę powierzchni i umożliwić skuteczniejsze związanie kolejnych materiałów.
Po upływie czasu działania wytrawiacz nie może pozostać na zębie. Odpowiedź "wypłukać" jest prawidłowa, ponieważ usunięcie wytrawiacza wykonuje się poprzez obfite płukanie wodą, najczęściej przy jednoczesnym użyciu ssaka. Ten krok ma dwa cele: (1) zmycie preparatu z opracowanej powierzchni oraz (2) ograniczenie kontaktu środka z tkankami miękkimi pacjenta.
Odpowiedź "wysuszyć" jest błędna, bo osuszanie nie usuwa wytrawiacza z powierzchni – mogłoby jedynie rozprowadzić/pozostawić resztki środka. W praktyce dopiero po płukaniu następuje kontrolowane osuszenie pola (zależnie od procedury i rodzaju opracowywanych tkanek).
Odpowiedź "zdjąć" jest nieprecyzyjna i w tym kontekście niepoprawna: wytrawiacza nie usuwa się przez mechaniczne "zdejmowanie", tylko przez płukanie, aby usunąć go równomiernie z całej powierzchni.
Odpowiedź "spolimeryzować" jest błędna, ponieważ polimeryzacja dotyczy materiałów światłoutwardzalnych (np. bond, kompozyt), a wytrawiacz nie jest materiałem przeznaczonym do utwardzania lampą. Właściwa kolejność postępowania po wytrawianiu to: płukanie, odsysanie, a następnie dalsze kroki zgodne z używanym systemem adhezyjnym.
W praktyce asystentka przygotowuje ssak, kontroluje pole zabiegowe, pomaga w płukaniu i dba o bezpieczeństwo pacjenta, aby wytrawiacz nie zalegał i nie powodował podrażnień.
