W praktyce recepturowej spotyka się krótkie adnotacje, które doprecyzowują, dla kogo została wystawiona recepta. Gdy lekarz wypisuje receptę dla siebie, stosuje się adnotację "pro auctore" (dosłownie: "dla autora", czyli dla wystawiającego).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Pro familia – odnosi się do recepty wystawionej dla członka rodziny, a nie dla samego wystawiającego. To częsta pułapka, bo oba zwroty są podobne i dotyczą "bliskiego kręgu" lekarza, ale znaczeniowo rozdzielają dwie różne sytuacje.
- Per se – zwrot łaciński używany w języku ogólnym w znaczeniu "sam w sobie". Nie jest typową adnotacją identyfikującą pacjenta na recepcie, więc nie spełnia funkcji opisanej w pytaniu.
- Ne repetalur – w tej formie jest dodatkowo zapisem problematycznym językowo (łatwo o przekręcenie). Co ważniejsze: nie jest to standardowa adnotacja wskazująca osobę, dla której wystawiono receptę; kojarzy się raczej z zakazem powtórzenia, a nie z danymi pacjenta.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli pytanie dotyczy pola danych pacjenta, szukaj odpowiedzi, która jednoznacznie opisuje relację "kto jest pacjentem" (wystawiający vs. rodzina), a nie zwrotów o ogólnym znaczeniu lub poleceń dotyczących powtarzania/realizacji.
