System FDI (dwucyfrowy) koduje ząb za pomocą dwóch cyfr:
- 1. cyfra – oznacza ćwiartkę uzębienia stałego (szczęka/żuchwa oraz strona prawa/lewa pacjenta),
- 2. cyfra – oznacza numer zęba w danej ćwiartce, licząc od linii pośrodkowej (od siekacza przyśrodkowego).
W uzębieniu stałym ćwiartki są numerowane tak, że:
- "1" dotyczy szczęki po stronie prawej pacjenta,
- "2" dotyczy szczęki po stronie lewej,
- "3" dotyczy żuchwy po stronie lewej,
- "4" dotyczy żuchwy po stronie prawej.
Siekacz przyśrodkowy jest pierwszym zębem od środka łuku zębowego, dlatego w każdej ćwiartce ma numer "1" jako druga cyfra. Skoro opis dotyczy siekacza przyśrodkowego w szczęce po stronie prawej, zapis musi zaczynać się od "1" (ćwiartka), a kończyć na "1" (pozycja zęba), czyli 11.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne? "21" wskazuje szczękę lewą (inna strona), "31" i "41" dotyczą żuchwy (inna szczęka/żuchwa), mimo że druga cyfra "1" nadal oznacza siekacz przyśrodkowy. W praktyce egzaminacyjnej warto zawsze rozbić kod FDI na dwie informacje: gdzie leży ząb (ćwiartka) oraz który to ząb od środka (pozycja 1–8). To minimalizuje pomyłki wynikające z pośpiechu.
