KWALIFIKACJA GIW6 - CZERWIEC 2015

PYTANIE NR 9.
Lepidodendron (widłak) i kalamit (skrzyp), to przedstawiciele flory
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Lepidodendrony (drzewiaste widłaki) oraz kalamity (wielkie skrzypy) są charakterystycznymi roślinami bagienno-leśnych ekosystemów paleozoiku, szczególnie okresu, w którym powszechnie tworzyły się złoża węgla. Dlatego zalicza się je do flory karbońskiej, a nie sylurskiej, jurajskiej czy paleogeńskiej.

Pełne wyjaśnienie:

Lepidodendron (drzewiasty widłak) i kalamit (drzewiasty skrzyp) to klasyczne przykłady roślin znanych ze skamieniałości roślinnych związanych z rozległymi, wilgotnymi ekosystemami lądowymi paleozoiku. W praktyce szkolnej i egzaminacyjnej najczęściej wiąże się je z okresem intensywnego rozwoju "lasów węglowych", czyli środowisk, w których nagromadzenie szczątków roślinnych sprzyjało powstawaniu pokładów węgla.

Odpowiedź "karbońskiej." jest poprawna, ponieważ właśnie karbon jest okresem, z którym najpowszechniej kojarzy się dominację wielkich form widłaków i skrzypów (m.in. lepidodendronów i kalamitów) w zapisie kopalnym oraz ich znaczenie w genezie osadów węglonośnych.

Pozostałe propozycje są nieprawidłowe z następujących powodów:

  • "sylurskiej." – sylur jest znacznie wcześniejszy w dziejach Ziemi i nie jest typowo kojarzony z rozkwitem rozległych lądowych lasów węglowych z lepidodendronami i kalamitami.
  • "jurajskiej." – jura należy do mezozoiku i w ujęciu szkolnym kojarzona jest z innym składem flory (oraz bardzo często, błędnie nawykowo, z ogólnie rozumianymi skamieniałościami).
  • "paleogeńskiej." – paleogen to część kenozoiku, czyli okresy znacznie młodsze, z florą zasadniczo odmienną od paleozoicznych form drzewiastych widłaków i skrzypów.

Wskazówka do nauki: warto łączyć nazwę "karbon" z hasłem "węgiel" i "lasy węglowe". Gdy w odpowiedziach pojawiają się typowe rośliny kopalne kojarzone z powstawaniem pokładów węgla, najczęściej właściwym wyborem jest właśnie flora karbońska.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Lepidodendron to wymarły rodzaj drzewiastych widłaków znany głównie ze skamieniałości. W praktyce geologicznej kojarzy się go z roślinnością dawnych, podmokłych obszarów lądowych i z zapisem kopalnym typowym dla osadów węglonośnych, dlatego często pojawia się w zadaniach o florze karbonu.
Kalamity to wymarłe, drzewiaste formy spokrewnione ze skrzypami. Rozpoznaje się je w zapisie kopalnym po charakterystycznych fragmentach pędów i strukturze łodyg. W pytaniach egzaminacyjnych są traktowane jako rośliny typowe dla dawnych ekosystemów bagiennych, szczególnie kojarzonych z karbonem.
Łączy się je z karbonem, bo ten okres jest w nauczaniu geologii historycznej kojarzony z rozległymi "lasami węglowymi" i dużym udziałem roślin, których szczątki mogły tworzyć osady węglonośne. Lepidodendrony i kalamity są klasycznymi przykładami takiej flory kopalnej.
Najprościej skojarzeniowo: karbon = węgiel i dawne bagienne ekosystemy z dużym udziałem specyficznych roślin zarodnikowych; jura = mezozoik i inny skład roślinności; paleogen = młodszy kenozoik. Na egzaminie warto łączyć konkretne skamieniałości roślin z odpowiednim odcinkiem skali czasu.
W zadaniach szkolnych najczęściej są to szczątki roślin kojarzonych z dawnymi, wilgotnymi środowiskami lądowymi, np. drzewiaste widłaki (jak lepidodendrony) oraz drzewiaste skrzypy (kalamity). Same skamieniałości nie zastępują pełnej analizy, ale pomagają w rozpoznaniu kontekstu stratygraficznego i środowiskowego.
Wykorzystuje się ją w datowaniu względnym i w interpretacji wieku/środowiska osadów, gdy w profilu występują rozpoznawalne skamieniałości roślin. Daje to przesłanki do przypisania warstw do określonego odcinka dziejów Ziemi i do odtworzenia warunków sedymentacji, np. obszarów bagiennych.
Tak, widłaki i skrzypy istnieją współcześnie, ale zazwyczaj mają znacznie mniejsze rozmiary niż ich paleozoiczne, drzewiaste odpowiedniki znane ze skamieniałości. Na egzaminie ważne jest rozróżnienie: "widłak" i "skrzyp" jako grupy istnieją dziś, natomiast Lepidodendron i kalamity to konkretne, wymarłe formy.
Najczęstszy błąd to automatyczne wybieranie "jury", bo jest rozpoznawalna z popkultury i kojarzy się ze skamieniałościami. Drugi błąd to mylenie bardzo starych okresów paleozoiku między sobą. Pomaga metoda: najpierw rozpoznaj organizm (np. lepidodendron/kalamit), dopiero potem przypisz go do okresu.
Skuteczne jest uczenie się zestawami: nazwa rośliny + wygląd skamieniałości + okres. Dla karbonu warto znać kilka sztandarowych przykładów (np. lepidodendrony, kalamity) i skojarzyć je z "lasami węglowymi". Pomagają atlasy skamieniałości oraz tablice stratygraficzne.
Najczęściej w skałach osadowych, szczególnie tam, gdzie warunki sprzyjały zachowaniu materii organicznej (np. środowiska bagienne, deltowe, jeziorne). W praktyce opis profilu uwzględnia rodzaj skały, strukturę, a także obecność skamieniałości roślinnych, które wspierają interpretację wieku i warunków sedymentacji.
info

Około 57% zdających odpowiada poprawnie na to pytanie. średnie

Według specjalistów z branży: "Dlatego zalicza się je do flory karbońskiej, a nie sylurskiej, jurajskiej czy paleogeńskiej."

Źródła:

  • Wikipedia (PL): "Lepidodendron" – https://pl.wikipedia.org/wiki/Lepidodendron (dostęp: 2026-03-01)
  • Wikipedia (PL): "Kalamity" – https://pl.wikipedia.org/wiki/Kalamity (dostęp: 2026-03-01)
  • Encyclopaedia Britannica: "Calamites (extinct plant genus)" – https://www.britannica.com/plant/Calamites (dostęp: 2026-03-01)

Materiały:

  • podręcznik/kompendium z paleontologii lub paleobotaniki (działy o florze paleozoiku i karbonie)
  • tablice stratygraficzne (skala czasu geologicznego) używane w nauczaniu geologii
  • atlasy skamieniałości roślinnych (rysunki/zdjęcia lepidodendronów i kalamitów)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego