Liczba spienienia (nazywana też współczynnikiem/stopniem spienienia w ujęciu definicyjnym) to parametr opisujący "rozprężenie objętościowe" podczas wytwarzania piany gaśniczej. W praktyce odpowiada na pytanie: jak dużą objętość piany uzyskano z danej objętości roztworu wodnego środka pianotwórczego.
Dlatego poprawna jest odpowiedź: "stosunek objętości wytworzonej piany do wodnego roztworu środka pianotwórczego, z którego ta piana powstała". Jest to definicja oparta wyłącznie na porównaniu dwóch objętości (piany oraz roztworu), czyli na ilorazie V(piany) / V(roztworu).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "stosunek objętości piany do stopnia dyspersji" – dyspersja dotyczy rozdrobnienia/struktury (np. wielkości pęcherzyków), a nie jest wielkością, z którą w definicji porównuje się objętość piany.
- "stosunek objętości piany do środka pianotwórczego" – w mianowniku powinien występować roztwór wodny (czyli mieszanina wody i środka), z którego piana została wytworzona. Sam "środek" jako koncentrat nie oddaje warunków wytwarzania piany i prowadzi do mylnej interpretacji.
- "ilość pęcherzyków powietrza na cm3 piany" – to byłaby miara liczby pęcherzyków w jednostce objętości, czyli opis mikrostruktury piany, a nie wskaźnik wzrostu objętości w porównaniu do roztworu wejściowego.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać prostą regułę: liczba spienienia zawsze łączy dwa pojęcia: objętość piany i objętość roztworu, z którego ją zrobiono. Jeśli w odpowiedzi pojawiają się pęcherzyki, dyspersja lub sam koncentrat bez wody, to najczęściej nie jest to definicja liczby spienienia.
