Wymiarowanie ma być przede wszystkim czytelne i jednoznaczne. Dlatego linie, które "opisują" rysunek (linie wymiarowe i linie pomocnicze wymiarowe/odniesienia), wykonuje się jako linie ciągłe cienkie. Dzięki temu nie dominują one nad właściwym obrazem przedmiotu i nie są mylone z jego krawędziami.
Odpowiedź "ciągłe cienkie." jest poprawna, bo taki zapis odróżnia warstwę informacyjną (wymiary) od geometrii elementu. W praktyce warsztatowej (np. przy wykonywaniu elementów konstrukcyjnych mebla tapicerowanego, docinaniu płyt, listew czy przygotowaniu stelaża) błędne rozpoznanie linii może skutkować złym odczytem rysunku: ktoś potraktuje linię wymiarową jak krawędź elementu albo odwrotnie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne:
- "ciągłe grube." – linie grube stosuje się do najważniejszych zarysów przedmiotu (konturów widocznych). Gdyby wymiarowanie było grube, rysunek stałby się "przeładowany" i trudniejszy do interpretacji.
- "kreskowe cienkie." – linie kreskowe najczęściej kojarzą się z elementami niewidocznymi (ukrytymi) na danym rzucie, a nie z wymiarowaniem. Użycie ich dla wymiarów wprowadzałoby mylący sygnał, że coś jest ukryte.
- "punktowe cienkie." – linie punktowe/łańcuchowe wykorzystuje się typowo do osi, linii symetrii lub innych linii odniesienia o innym znaczeniu niż wymiar. To inna funkcja graficzna niż wskazanie odległości/wielkości.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy wymiarów, najczęściej szukasz odpowiedzi, która mówi o linii "informacyjnej", czyli cienkiej (ciągłej) – kontury elementów konstrukcyjnych pozostają wyróżnione linią grubszą.
