W transporcie materiałów niebezpiecznych opakowanie nie jest "dowolnym" pojemnikiem – musi być certyfikowane i oznakowane kodem, który potwierdza spełnienie wymagań konstrukcyjnych i badań. W tym kodzie występują m.in. informacje o rodzaju opakowania oraz o tym, do jakiego poziomu zagrożenia (grupy pakowania) opakowanie może być stosowane.
Odpowiedź "X, Y, Z" jest poprawna, ponieważ te litery wskazują poziom wytrzymałości opakowania i odpowiadają wymaganiom dla grup pakowania:
- X – opakowanie o najwyższej wytrzymałości; może być użyte dla materiałów z grupy o najwyższym zagrożeniu oraz także dla mniej wymagających grup.
- Y – poziom pośredni; przeznaczone dla materiałów o średnim zagrożeniu oraz dla grup o niższych wymaganiach.
- Z – najniższy poziom; dla materiałów o najniższym zagrożeniu (najmniej wymagających).
Pozostałe propozycje (np. "A, B, C" lub inne zestawy) są błędne, bo w oznakowaniu opakowań litery te mają inne znaczenia (np. mogą odnosić się do materiału konstrukcyjnego opakowania albo w ogóle nie tworzą właściwego członu kodu odpowiedzialnego za grupę pakowania). Typową pułapką egzaminacyjną jest też mieszanie systemów oznaczeń: litery spotykane na pojazdach lub tablicach informacyjnych nie są tym samym co litery w kodzie opakowania.
W praktyce (np. w porcie lub terminalu) poprawny dobór opakowania polega na sprawdzeniu grupy pakowania ładunku i porównaniu jej z literą w oznakowaniu opakowania. Użycie opakowania o zbyt niskiej klasie wytrzymałości może skutkować niezgodnością przesyłki, ryzykiem uszkodzenia oraz konsekwencjami organizacyjnymi i bezpieczeństwa.
