W łożysku ślizgowym nośność (zdolność przenoszenia obciążenia) zapewnia film smarny, czyli cienka warstwa oleju oddzielająca współpracujące powierzchnie. Kluczowe jest pytanie: skąd bierze się ciśnienie w tej warstwie.
Łożyska hydrostatyczne to takie, w których olej jest doprowadzany do szczeliny łożyskowej pod ciśnieniem wytworzonym przez zewnętrzne źródło (typowo pompę olejową). Dzięki temu film nośny może istnieć nawet przy bardzo małej prędkości względnej, a w pewnych warunkach także przy postoju, o ile utrzymane jest zasilanie ciśnieniowe. To cecha odróżniająca je od rozwiązań "samowytwarzających" ciśnienie.
Odpowiedź "hydrodynamicznymi" jest błędna, ponieważ w łożyskach hydrodynamicznych ciśnienie w filmie olejowym powstaje głównie wskutek ruchu względnego czopa i panewki oraz odpowiedniego kształtu/klinowej geometrii szczeliny. Pompa może zasilać układ smarowania, ale sama definicja hydrodynamiki odnosi się do generowania ciśnienia przez przepływ wywołany ruchem węzła tarcia.
Odpowiedzi "aerodynamicznymi" i "aerostatycznymi" dotyczą analogicznych zjawisk, ale dla gazu (powietrza), a nie oleju. W łożyskach aerodynamicznych nośność tworzy się dzięki ruchowi i przepływowi powietrza, natomiast w aerostatycznych – przez doprowadzenie sprężonego gazu z zewnętrznego źródła. Ponieważ w treści mowa o oleju oraz o pompie olejowej, właściwa klasyfikacja dotyczy łożysk hydrostatycznych.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj prosty test: jeżeli ciśnienie filmu jest "z pompy" (zewnętrzne) – wybieraj człon statyczne; jeżeli "z ruchu" (samowytwarzane) – wybieraj człon dynamiczne.
