W sztauowaniu (rozmieszczaniu i zabezpieczaniu ładunku) kluczowe jest rozpoznanie, jak ładunek może się przemieszczać pod wpływem sił działających w transporcie (hamowanie, przyspieszanie, skręcanie, nierówności). Ładunki o przekroju kołowym (np. kręgi/zwoje) mają naturalną tendencję do toczenia się, dlatego wymagają zabezpieczeń ograniczających ten ruch.
Odpowiedź "kręgów osią poziomo" jest właściwa, ponieważ krąg ułożony z osią poziomą zachowuje się jak walec: przy niewielkim impulsem może się przetoczyć. Zastosowanie klina/podkładu klinowego tworzy fizyczną przeszkodę i podporę, która ogranicza możliwość przetaczania oraz stabilizuje punkt styku z podłożem.
- "kręgów osią pionowo" – w takim ustawieniu krąg "stoi" na płaszczyźnie czołowej; dominującym problemem jest wtedy przewrócenie/przesunięcie, a nie toczenie wzdłuż podłogi. Typowe zabezpieczenia mogą być inne (np. opasanie, podparcia boczne), więc sam klin nie jest tu odpowiedzią najbardziej charakterystyczną.
- "prostopadłościanów" – ładunki o krawędziach nie mają tendencji do toczenia; częściej zabezpiecza się je przez tarcie (maty), docisk pasami, przekładki, narożniki i blokowanie krawędzi, a nie klinowanie jak element okrągły.
- "elementów nieforemnych" – to zbyt szeroka kategoria. Dla ładunków nieforemnych dobór zabezpieczeń zależy od kształtu i punktów podparcia; nie zawsze klin jest właściwy, często potrzebne są łoża, podpory, wypełnienia i indywidualne mocowanie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się rozróżnienie oś pozioma/pionowa, oceń przede wszystkim ryzyko toczenia. Klinowanie jest typowe dla ładunków okrągłych (kręgi, bębny) ułożonych tak, że mogą się przetaczać po podłodze.
