Ludoterapia oznacza terapię opartą na grach i zabawach. W praktyce terapeuta zajęciowy dobiera aktywności zabawowe tak, aby realizowały cel terapeutyczny: ułatwiały komunikację, pozwalały bezpiecznie wyrażać emocje, ćwiczyły reguły społeczne (np. czekanie na swoją kolej), wspierały współpracę i samokontrolę. Szczególnie często stosuje się ją u dzieci, ponieważ zabawa jest dla nich naturalnym "językiem" ekspresji i sposobem uczenia się.
Dlaczego poprawne jest "gier i zabaw"? Ponieważ istotą ludoterapii jest wykorzystanie aktywności zabawowej jako narzędzia diagnostycznego i terapeutycznego. Terapeuta może obserwować, jak pacjent wchodzi w role, jak reaguje na trudności w grze, jak radzi sobie z przegraną i jak komunikuje potrzeby. Na tej podstawie planuje kolejne działania.
- "kontaktu z naturą" opisuje inne oddziaływania, gdzie czynnikiem wspierającym jest przebywanie w środowisku przyrodniczym; to nie definiuje ludoterapii.
- "kultury i obyczajów ludowych" może kojarzyć się z "ludowym", ale jest to kierunek etnograficzny/folklorystyczny, a nie terapia przez zabawę; podobieństwo brzmienia bywa mylące.
- "relaksującego działania śmiechu" odpowiada terapii śmiechem (spotykanej jako odrębna metoda), która nie jest tym samym co ludoterapia.
W zadaniach egzaminacyjnych warto pamiętać: jeśli metoda w nazwie odnosi się do gry/zabawy, kluczowe są aktywności oparte na zasadach zabawy (gry planszowe, zabawy w role, zabawy ruchowe), a nie ogólne formy relaksu czy działania kulturowe.
