Kluczowe jest rozpoznanie, do jakiej epoki muzycznej najczęściej przypisuje się twórczość Ludwiga van Beethovena w ujęciu historii muzyki. Beethoven jest standardowo zaliczany do klasycyzmu, szczególnie w kontekście tzw. klasycyzmu wiedeńskiego (środowiska i języka muzycznego końca XVIII i początku XIX wieku). Jego dorobek obejmuje m.in. symfonie, sonaty i kwartety smyczkowe rozwijające klasyczne formy i zasady konstrukcji.
Jednocześnie warto pamiętać o często podkreślanym fakcie: Beethoven bywa określany jako twórca przełomu, ponieważ w późnych utworach pojawiają się rozwiązania zapowiadające romantyzm (większa ekspresja, poszerzanie formy, odważniejsza harmonia). To jednak nie zmienia typowej odpowiedzi egzaminacyjnej: w klasyfikacji epok pozostaje on przede wszystkim twórcą klasycyzmu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Romantyzm – to epoka następująca po klasycyzmie. Skłonność do wyboru tej opcji wynika z tego, że Beethoven wpłynął na romantyków i część jego twórczości ma cechy przejściowe. Jednak przypisanie go wprost do romantyzmu jest uproszczeniem, jeśli pytanie wymaga jednej, podstawowej klasyfikacji.
- Renesans – epoka znacznie wcześniejsza, o innej estetyce i innych formach (np. dominacja muzyki wokalnej polifonicznej). Beethoven nie może być jej przedstawicielem ze względów chronologicznych i stylistycznych.
- Barok – również epoka wcześniejsza niż klasycyzm, kojarzona m.in. z basso continuo, koncertem barokowym i specyficzną retoryką muzyczną. Styl i czas działalności Beethovena nie odpowiadają barokowi.
Wskazówka do nauki: jeśli w odpowiedziach pojawiają się cztery "wielkie" epoki (renesans–barok–klasycyzm–romantyzm), to przyporządkowanie najbardziej znanych kompozytorów do właściwego okresu jest typowym zadaniem pamięciowo-porządkującym. Dobrze jest uczyć się tego w pakietach: barok (Bach, Händel), klasycyzm (Haydn, Mozart, Beethoven), romantyzm (Chopin, Schumann, Liszt).
