KWALIFIKACJA SPL1 - STYCZEŃ 2022 (test 2)

PYTANIE NR 14.
Magazyn stosuje metodę FIFO wydań magazynowych. Z danych zawartych w tabeli wynika, że wartość ewidencyjna 400 szt. cegieł wydanych 16 czerwca wynosi
Tabela zatytułowana 'Obrót magazynowy cegieł' przedstawia ewidencję dostaw i wydań magazynowych.
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
FIFO oznacza, że rozchód wycenia się ceną najstarszej dostępnej partii. Po wydaniach do 12.06 partia z 19.05 (3,55 zł/szt.) jest już wyczerpana, a najstarsza dostępna to 27.05 (3,50 zł/szt.). Dlatego 400 szt. × 3,50 zł/szt. = 1 400,00 zł.

Pełne wyjaśnienie:

W metodzie FIFO (First In, First Out) przyjmuje się, że do wydania w pierwszej kolejności "schodzi" najstarsza partia zapasu, czyli ta, która najwcześniej trafiła do magazynu i wciąż jest dostępna.

Aby poprawnie policzyć wartość wydania 400 szt. z dnia 16 czerwca, trzeba najpierw sprawdzić, które partie zostały już rozchodowane wcześniejszymi wydaniami:

  • Partia z 19.05: 2 500 szt. po 3,55 zł/szt. Z tabeli wynika, że wydano z niej łącznie 1 500 szt. (29.05) oraz 1 000 szt. (12.06). To razem 2 500 szt., więc ta partia została wyczerpana.
  • Partia z 27.05: 2 000 szt. po 3,50 zł/szt. W dniu 12.06 wydano z tej partii 800 szt., więc w magazynie pozostaje 1 200 szt. tej partii.

Skoro partia z 19.05 nie istnieje już w stanie magazynu, to przy wydaniu 16.06 najstarszą dostępną partią jest 27.05 w cenie 3,50 zł/szt. Wartość ewidencyjna rozchodu wynosi więc:

400 szt. × 3,50 zł/szt. = 1 400,00 zł

Pozostałe propozycje wyników są typowymi konsekwencjami błędów:

  • "1 420,00 zł" odpowiada mnożeniu 400 × 3,55 i wynika z błędnego przypisania ceny z partii 19.05, mimo że została ona wcześniej całkowicie rozchodowana.
  • "1 380,00 zł" odpowiada cenie 3,45 zł/szt. z późniejszej dostawy (15.06). To byłoby właściwe dopiero wtedy, gdyby starsze partie zostały wcześniej zużyte, co tutaj nie zachodzi.
  • "1 440,00 zł" nie pasuje do żadnej ceny jednostkowej z tabeli dla pełnych 400 szt. i zwykle wynika z mechanicznego liczenia bez kontroli, z której partii następuje rozchód.

Na egzaminie warto stosować prostą procedurę: (1) ułóż operacje chronologicznie, (2) po każdym wydaniu aktualizuj ilość w najstarszej partii, (3) dopiero potem licz wartość: ilość × cena partii.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
FIFO to zasada rozchodu zapasów "pierwsze weszło, pierwsze wyszło". Oznacza, że przy wycenie wydania przyjmuje się ceny z najstarszych dostępnych partii towaru. W praktyce magazyn wydaje to, co przyjęto wcześniej, a system przypisuje do rozchodu właściwą cenę partii.
Najpierw ustal, z której partii pochodzi wydawana ilość: odejmuj kolejne wydania od najstarszej dostawy, aż dojdziesz do partii, która nadal ma stan. Potem policz wartość: ilość wydana × cena tej partii. Jeśli wydanie "przechodzi" przez kilka partii, liczysz częściowo dla każdej.
W FIFO nowsza dostawa jest brana dopiero wtedy, gdy starsze partie zostały już w całości rozchodowane. Użycie ceny z nowszej partii to typowy błąd, który zmienia wartość rozchodu i może zafałszować koszt zużycia oraz wycenę zapasu. Zawsze sprawdź, czy starsza partia nie ma jeszcze stanu.
Partia jest wyczerpana, gdy suma wydań przypisanych do tej partii zrówna się z ilością przyjętą w dostawie. W tabeli obrotów trzeba zsumować wydania realizowane po jej cenie i porównać z ilością dostawy. Gdy wynik to 0 szt., kolejny rozchód przechodzi na następną (młodszą) partię.
Tak. Jeśli ilość do wydania jest większa niż stan najstarszej partii, FIFO "dobiera" brakującą ilość z kolejnej partii chronologicznie. Wtedy wartość wydania liczysz w częściach: osobno dla każdej partii (ilość z partii × jej cena), a następnie sumujesz. To częsty schemat w zadaniach egzaminacyjnych.
Najczęstsze pomyłki to: mylenie FIFO z LIFO, nieuwzględnienie, że najstarsza partia została już zużyta, oraz mechaniczne mnożenie przez "pierwszą zauważoną" cenę w tabeli. Błędem jest też liczenie według ceny z najnowszej dostawy tylko dlatego, że data jest blisko wydania.
FIFO często stosuje się przy towarach, które powinny rotować w czasie (np. starzenie, utrata jakości, daty ważności) oraz tam, gdzie ważna jest kontrola partii. W systemach WMS/ERP FIFO jest zwykle jedną z dostępnych metod rozchodu, ułatwiającą utrzymanie logicznej rotacji i spójnej wyceny.
Cena ewidencyjna to cena jednostkowa, według której w ewidencji przypisuje się wartość przyjęciu lub wydaniu (np. w kartotece magazynowej). W zadaniach z FIFO cena ewidencyjna partii jest kluczowa, bo to ona służy do wyliczenia wartości rozchodu: ilość z danej partii × jej cena jednostkowa.
Stosuj schemat: (1) wypisz partie dostaw po kolei, (2) po każdym wydaniu odejmuj ilości od najstarszej partii aż do zera, (3) zaznacz, z której partii pochodzi badane wydanie, (4) policz wartość mnożeniem. Unikaj "zgadywania" ceny po dacie.
Wynik zależy od dat dostaw i wcześniejszych wydań, bo to one decydują, która partia jest "najstarsza dostępna" w dniu rozchodu. Sama data wydania mówi tylko, w którym momencie sprawdzasz stany. Dlatego w obliczeniach FIFO zawsze analizuje się pełną sekwencję operacji magazynowych.
info

Około 50% zdających odpowiada poprawnie na to pytanie. trudne

W praktyce zawodowej kluczowe jest to, że fIFO oznacza, że rozchód wycenia się ceną najstarszej dostępnej partii.

Źródła:

  • Wikipedia (PL), "FIFO", https://pl.wikipedia.org/wiki/FIFO (dostęp: 2026-02-28)

Materiały:

  • Podręczniki do gospodarki magazynowej i podstaw rachunkowości w zakresie wyceny zapasów (FIFO/LIFO/średnia ważona)
  • Ćwiczenia z kartotek magazynowych: tabela obrotów, stany po każdej operacji
  • Instrukcje użytkownika/WMS lub modułu magazynowego ERP: zasady rozchodu wg FIFO

Aktualizacja pytania: 03.04.2026



Aktualizacja pytania: 03.04.2026
📡 Brak połączenia internetowego