W metodzie FIFO (First In, First Out) przyjmuje się, że do wydania w pierwszej kolejności "schodzi" najstarsza partia zapasu, czyli ta, która najwcześniej trafiła do magazynu i wciąż jest dostępna.
Aby poprawnie policzyć wartość wydania 400 szt. z dnia 16 czerwca, trzeba najpierw sprawdzić, które partie zostały już rozchodowane wcześniejszymi wydaniami:
- Partia z 19.05: 2 500 szt. po 3,55 zł/szt. Z tabeli wynika, że wydano z niej łącznie 1 500 szt. (29.05) oraz 1 000 szt. (12.06). To razem 2 500 szt., więc ta partia została wyczerpana.
- Partia z 27.05: 2 000 szt. po 3,50 zł/szt. W dniu 12.06 wydano z tej partii 800 szt., więc w magazynie pozostaje 1 200 szt. tej partii.
Skoro partia z 19.05 nie istnieje już w stanie magazynu, to przy wydaniu 16.06 najstarszą dostępną partią jest 27.05 w cenie 3,50 zł/szt. Wartość ewidencyjna rozchodu wynosi więc:
400 szt. × 3,50 zł/szt. = 1 400,00 zł
Pozostałe propozycje wyników są typowymi konsekwencjami błędów:
- "1 420,00 zł" odpowiada mnożeniu 400 × 3,55 i wynika z błędnego przypisania ceny z partii 19.05, mimo że została ona wcześniej całkowicie rozchodowana.
- "1 380,00 zł" odpowiada cenie 3,45 zł/szt. z późniejszej dostawy (15.06). To byłoby właściwe dopiero wtedy, gdyby starsze partie zostały wcześniej zużyte, co tutaj nie zachodzi.
- "1 440,00 zł" nie pasuje do żadnej ceny jednostkowej z tabeli dla pełnych 400 szt. i zwykle wynika z mechanicznego liczenia bez kontroli, z której partii następuje rozchód.
Na egzaminie warto stosować prostą procedurę: (1) ułóż operacje chronologicznie, (2) po każdym wydaniu aktualizuj ilość w najstarszej partii, (3) dopiero potem licz wartość: ilość × cena partii.