Wysokość ssania to różnica poziomów między osią pompy a zwierciadłem wody w źródle (przy zasilaniu "na ssaniu"). W teorii maksymalna wysokość podnoszenia słupa wody przez podciśnienie jest ograniczona ciśnieniem atmosferycznym, co dawałoby wartość rzędu ok. 10 m w idealnych warunkach. W praktyce takie warunki nie występują.
Dlaczego w praktyce jest mniej? Na możliwość zassania wpływają:
- straty hydrauliczne w przewodach ssawnych (tarcie, załamania, złącza, smok),
- szczelność całej linii ssawnej (nawet niewielka nieszczelność zasysa powietrze i zrywa słup wody),
- temperatura wody i warunki kawitacyjne (zbyt duże podciśnienie sprzyja kawitacji i spadkowi wydajności),
- stan techniczny pompy i armatury.
Stąd rozróżnia się wartość teoretyczną oraz maksymalną praktyczną, która uwzględnia realne straty i bezpieczeństwo pracy. Dla motopompy pożarniczej jako maksymalną praktyczną wysokość ssania przyjmuje się 7,5 m.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- 4,0 m – wartość zbyt niska jak na maksymalną praktyczną; odpowiadałaby raczej bezpiecznemu ustawieniu przy trudnych warunkach, a nie górnej granicy.
- 5,5 m – także jest poniżej przyjmowanej wartości maksymalnej praktycznej; może się pojawiać jako typowa wysokość robocza, ale nie jako maksimum.
- 3,0 m – to wysokość bardzo zachowawcza; przy poprawnie zbudowanej i szczelnej linii ssawnej motopompy mogą pracować wyżej, więc nie jest to maksimum praktyczne.
W zadaniach egzaminacyjnych warto zapamiętać, że "praktyczna" wysokość ssania jest wyraźnie niższa od teoretycznej granicy fizycznej, a różnica wynika głównie ze strat i kawitacji.
