Rezystancja lokalnej pętli abonenckiej dla prądu stałego jest parametrem opisującym "opór" toru abonenckiego widziany w warunkach DC. W praktyce ma to znaczenie przede wszystkim dla zapewnienia właściwych warunków pracy linii: zasilania od strony centrali/urządzeń dostępowych, uzyskania wymaganych prądów pętli oraz poprawnej sygnalizacji stanów (np. zajętość/odłożenie słuchawki) w systemach, które opierają detekcję na parametrach prądu stałego.
Poprawna odpowiedź "1200 Ω bez rezystancji urządzenia końcowego." wskazuje dwa kluczowe elementy:
- wartość graniczną rezystancji, której przekroczenie może skutkować nieprawidłową pracą (zbyt mały prąd pętli, problemy z detekcją stanów, spadki napięć),
- zakres pomiaru/definicję: limit odnosi się do samej pętli (linii), czyli bez doliczania rezystancji urządzenia końcowego.
Odpowiedź "1800 Ω bez rezystancji urządzenia końcowego." jest błędna, ponieważ przekracza wskazaną granicę dla rezystancji samej pętli w ujęciu DC; taka wartość mogłaby prowadzić do warunków pracy niespełniających wymagań zasilania i sygnalizacji.
Odpowiedzi "1200 Ω wraz z rezystancją urządzenia końcowego." oraz "2400 Ω wraz z rezystancją urządzenia końcowego." są błędne z innego powodu: zmieniają definicję parametru przez włączenie do limitu rezystancji urządzenia końcowego. W zadaniu wprost rozróżnia się te dwa przypadki, a limit dotyczy pętli jako elementu sieci. W praktyce podczas pomiarów i oceny jakości toru trzeba zawsze ustalić, czy badany jest sam tor (linia), czy tor razem z dołączonym urządzeniem, bo wyniki i dopuszczalne wartości mogą być inne.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o "maksymalną rezystancję pętli" zwracaj uwagę na dopisek "bez rezystancji urządzenia końcowego" lub "wraz z rezystancją…". Ten jeden warunek często decyduje o poprawności odpowiedzi, nawet gdy sama liczba wydaje się znajoma.
