Materiał biologicznie czynny (np. część rodzajów biomasy lub materiałów organicznych) może ulegać procesom biologicznym i chemicznym, które generują ciepło. W składowanej hałdzie ciepło to musi zostać odprowadzone do otoczenia. Jeżeli hałda jest zbyt wysoka, warstwy wewnętrzne mają ograniczony dostęp tlenu i gorsze chłodzenie, co sprzyja kumulacji ciepła, lokalnym "gorącym punktom" oraz zjawisku samozagrzewania.
Z punktu widzenia eksploatacji w energetyce ważne są czynniki wpływające na bezpieczną wysokość składowania:
- wilgotność i rodzaj materiału (inne ryzyko dla mokrych frakcji organicznych, inne dla suchej zrębki),
- sposób składowania (pryzmy, boksy, hałdy na placu, magazyn w hali),
- napowietrzanie/ przewietrzanie (naturalne lub wymuszone),
- monitoring temperatury i możliwość przerzucania/przemieszania materiału,
- czas składowania oraz zagęszczenie materiału.
Odpowiedź "4m" odpowiada typowemu podejściu stosowanemu tam, gdzie zakłada się ograniczenie gabarytów pryzmy w celu zmniejszenia ryzyka przegrzania. Niższe wartości (np. "3 m") bywają stosowane w bardziej zachowawczych warunkach lub bez aktywnego napowietrzania, natomiast wyższe (np. "5m", "6m") mogą dotyczyć sytuacji szczególnych, np. bardziej suchej biomasy albo rozwiązań technologicznych zapewniających lepszą kontrolę temperatury. Bez doprecyzowania warunków składowania sama liczba jest w praktyce parametrem zależnym od technologii.
Dlatego w nauce do egzaminu warto zapamiętać nie tylko wartość graniczną, ale też mechanizm bezpieczeństwa: im większa wysokość i zagęszczenie, tym trudniej odprowadzić ciepło i tym ważniejsze są napowietrzanie oraz monitoring temperatury. Na pytania tego typu najlepiej odpowiada się, kojarząc limit wysokości z celem: ograniczeniem samozagrzewania i ryzyka samozapłonu.
