W obmiarze zbrojenia najczęściej nie waży się prętów na budowie, tylko oblicza ich masę na podstawie geometrii zbrojenia. Dla prętów o jednej średnicy (tu: ϕ10) stosuje się prostą zależność:
m = L · m′
- m – łączna masa prętów (kg),
- L – łączna długość wszystkich prętów danej średnicy (m),
- m′ – masa jednostkowa 1 m pręta o danej średnicy (kg/m).
Masa jednostkowa m′ jest podawana w tablicach (stosowanych w praktyce zbrojarskiej) albo może być wyprowadzona z fizyki: pole przekroju pręta (zależne od średnicy) mnoży się przez gęstość stali i przez 1 m długości. Dla ϕ10 (10 mm) wartość tablicowa jest powszechnie używana w kosztorysowaniu i zestawieniach stali.
Kluczowym etapem jest więc poprawne wyznaczenie L, czyli zsumowanie długości wszystkich prętów ϕ10 występujących w zbrojeniu belki (np. pręty podłużne, ewentualne dodatkowe odcinki, odgięcia, zakłady – jeśli są ujęte w danych). Dopiero po uzyskaniu jednej liczby L w metrach wykonuje się mnożenie przez m′.
Wynik 15,01 kg oznacza, że łączna długość prętów ϕ10 w zestawieniu jest relatywnie niewielka (rzędu kilkudziesięciu metrów), co jest typowe dla pojedynczej belki w zadaniu egzaminacyjnym.
Pozostałe podane wartości masy są niepoprawne, ponieważ odpowiadają sytuacjom, w których popełniono typowe błędy obmiarowe lub rachunkowe, np.:
- zastosowano masę jednostkową dla innej średnicy niż ϕ10,
- zsumowano długości w centymetrach i potraktowano je jak metry,
- omyłkowo policzono strzemiona jako pręty podłużne albo podwojono liczbę prętów,
- uwzględniono elementy, które nie należą do puli prętów ϕ10.
Na egzaminie warto stosować procedurę kontrolną: (1) wypisać wszystkie odcinki ϕ10, (2) policzyć ich liczbę, (3) zsumować długości w metrach, (4) dopiero wtedy przeliczyć na kg. To ogranicza ryzyko pominięć i błędów jednostek.
