Masaż Shantala jest prowadzony według określonej sekwencji, która ma zapewnić dziecku poczucie bezpieczeństwa, przewidywalność bodźców oraz spokojny przebieg sesji. W typowym ujęciu dydaktycznym rozpoczyna się od pracy na przodzie tułowia, co pozwala obserwować mimikę i reakcje dziecka oraz stopniowo budować tolerancję dotyku. Dlatego odpowiedź "klatki piersiowej" jest właściwa jako początek opracowania.
Odpowiedź "grzbietu" bywa wybierana przez osoby przenoszące nawyki z masażu klasycznego, gdzie często zaczyna się od pleców. W Shantala istotna jest jednak spokojna adaptacja i kontakt z dzieckiem, co zwykle łatwiej uzyskać, gdy dziecko jest ułożone tak, aby widzieć osobę masującą.
Odpowiedź "twarzy" jest nieprawidłowa, ponieważ opracowanie twarzy w masażu dziecka wymaga szczególnej akceptacji dotyku i delikatności; zbyt wczesne rozpoczęcie od tej okolicy może wywołać niepokój lub obronę dotykową.
Odpowiedź "powłok brzusznych" również nie jest najlepszym wyborem na start: brzuch może być bardziej wrażliwy (np. po posiłku, przy wzdęciach) i w praktyce często wprowadza się go dopiero wtedy, gdy dziecko jest już spokojne i zaakceptowało dotyk w innych okolicach przedniej części tułowia.
W praktyce klinicznej (np. u dziecka z mózgowym porażeniem dziecięcym) należy dodatkowo pamiętać o dostosowaniu siły bodźca, tempa oraz czasu trwania do reakcji dziecka. Niezależnie od kolejności kluczowe są: obserwacja oddechu, napięcia mięśniowego i sygnałów dyskomfortu oraz przerywanie lub modyfikacja techniki, gdy pojawia się niepokój.
