W masażu segmentarnym kluczowe jest przestrzeganie ściśle określonej metodyki, w tym kierunku prowadzenia bodźców. Nie jest to dowolny "głask" czy ruch relaksacyjny, tylko praca ukierunkowana na wywołanie efektów odruchowych w obrębie określonych stref i segmentów.
Dla okolicy czołowo-skroniowej przyjmuje się prowadzenie ruchów od linii środkowej czoła do skroni. Taki kierunek jest spójny z praktyczną zasadą pracy "od centrum ku obwodowi" w obrębie tej okolicy oraz z orientacją na uporządkowany przebieg opracowania tkanek.
Pozostałe propozycje kierunków mogą brzmieć wiarygodnie, ale dotyczą innych rejonów anatomicznych, a więc wprowadzają błąd metodyczny:
- "od potylicy do małżowin usznych" – odnosi się do opracowania rejonu potylicznego, a nie czoła i skroni.
- "od podbródka do szyi" – dotyczy okolicy podżuchwowej/szyi, czyli innej strefy niż głowa w części czołowej.
- "od stawów żuchwowych do podbródka" – odnosi się do okolicy żuchwy i stawu skroniowo-żuchwowego, a nie do czoła.
W nauce do egzaminu warto ćwiczyć skojarzenie: najpierw identyfikuję okolicę (tu: czoło–skronie), a dopiero potem dobieram kierunek ruchów typowy dla tej okolicy. To ogranicza pomyłki wynikające z przenoszenia schematów z innych technik masażu.
