KWALIFIKACJA SPO5 - TEST WIEDZY NR 1

U podopiecznego niechętnego do aktywności najskuteczniejsze jest podejście oparte na motywowaniu, budowaniu poczucia wpływu i stopniowaniu trudności. Odpowiedź "Zastosuję metody motywacyjne, takie jak rozmowa o korzyściach z aktywności czy nagradzanie za małe kroki w kierunku aktywności" jest właściwa, ponieważ łączy kilka kluczowych elementów pracy opiekuńczo-wspierającej:

• Rozmowa wspierająca pomaga rozpoznać przyczyny bierności (np. lęk przed porażką, ból, wstyd, obniżony nastrój, brak sensu) oraz dobrać realny cel.
• Małe kroki zmniejszają ryzyko przeciążenia i porażki, a to podnosi gotowość do kontynuowania.
• Wzmacnianie pozytywne (pochwała, zauważenie wysiłku, drobna nagroda) zwiększa prawdopodobieństwo powtórzenia pożądanej aktywności.
• Indywidualizacja jest zgodna z praktyką opieki: aktywizacja powinna wynikać z możliwości i preferencji konkretnej osoby.

Dlaczego pozostałe propozycje są nieprawidłowe?

• "Zastosuję presję i wymuszę na podopiecznym aktywność" – przymus może wywoływać opór, lęk, złość i spadek zaufania. Efekt bywa pozorny (chwilowe wykonanie polecenia) i nietrwały, a relacja opiekuńcza ulega pogorszeniu.
• "Zignoruję problem i pozwolę podopiecznemu na bierność" – bierność może prowadzić do pogorszenia sprawności, samopoczucia i samodzielności. Brak reakcji to utrata szansy na bezpieczną, stopniową aktywizację.
• "Zastosuję tę samą metodę aktywizacji dla każdego podopiecznego…" – podejście szablonowe pomija różnice w stanie zdrowia, nastroju, ograniczeniach i zainteresowaniach. Może to zniechęcać i zwiększać ryzyko niepowodzenia.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się wsparcie, rozmowa, małe kroki i indywidualne podejście, zwykle jest to kierunek zgodny z rolą opiekuna w DPS. Skrajności typu przymus albo ignorowanie problemu są z reguły błędne.