W instalacjach parowych (zwłaszcza wysokotemperaturowych) kluczowa jest odporność materiału uszczelki na temperaturę oraz zachowanie szczelności mimo długotrwałego nagrzewania i oddziaływania pary. Grafit jest powszechnie stosowany w uszczelnieniach przeznaczonych do podwyższonych temperatur, ponieważ dobrze znosi warunki cieplne i nie traci funkcji uszczelniającej tak łatwo jak typowe tworzywa sztuczne.
Odpowiedź "papier" jest błędna, bo materiały papierowe i włókniste w wysokiej temperaturze oraz w środowisku pary mogą szybko tracić wytrzymałość i stabilność, co prowadzi do rozszczelnienia. Odpowiedź "gumę silikonową" bywa kojarzona z odpornością na temperaturę, ale w zastosowaniach parowych o wysokiej temperaturze dobór elastomeru jest ryzykowny: elastomery mogą z czasem twardnieć, pękać lub odkształcać się pod dociskiem i temperaturą, a zakres bezpiecznej pracy zależy od konkretnej mieszanki i warunków. Odpowiedź "polietylen" jest nieprawidłowa, ponieważ to tworzywo ma niską odporność na wysoką temperaturę w porównaniu z wymaganiami stawianymi układom parowym i łatwo ulega zmiękczeniu oraz deformacji.
W praktyce zawodowej mechanika ważne jest też, aby pamiętać, że dobór uszczelki nie zależy wyłącznie od nazwy materiału. Istotne są m.in.: rodzaj złącza (np. kołnierz), sposób docisku, ciśnienie, stan powierzchni oraz to, czy mamy do czynienia z parą nasyconą czy przegrzaną. Mimo tego, na poziomie podstawowym, spośród podanych materiałów to grafit jest najbardziej adekwatnym wyborem do pracy w wysokiej temperaturze i z parą.
