Pytanie dotyczy doboru obrabiarki do wykonania otworów o wysokiej dokładności i małej chropowatości przy użyciu wytaczadeł. Kluczowe jest rozpoznanie, że wskazane narzędzie determinuje technologię: wytaczanie/rozwiercanie wytaczadłem realizuje się na obrabiarkach przeznaczonych do obróbki otworów w korpusach i elementach przestrzennych.
Poprawna odpowiedź: wytaczarko‑frezarka. Jest to obrabiarka, na której typowo wykonuje się obróbkę otworów narzędziami do wytaczania (np. głowice i oprawki wytaczarskie), uzyskując wysoką współosiowość, wymiar i jakość powierzchni. Sama nazwa wskazuje na połączenie funkcji wytaczania i frezowania, co jest charakterystyczne dla tej grupy maszyn.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Tokarka produkcyjna – służy przede wszystkim do toczenia powierzchni zewnętrznych i wewnętrznych w przedmiotach osiowo‑symetrycznych. Choć można na niej obrabiać otwory, to nie jest to typowa maszyna kojarzona z użyciem wytaczadeł do precyzyjnej obróbki otworów w korpusach (w sensie klasycznej technologii wytaczania na wytaczarkach).
- Szlifierka do otworów – jest przeznaczona do bardzo dokładnego wykańczania otworów, ale wykorzystuje ściernicę, a nie wytaczadło. To inna metoda obróbki (szlifowanie), więc nie spełnia warunku "przy pomocy wytaczadeł".
- Wiertarka promieniowa – jest typowa do wiercenia i obróbki wstępnej/pośredniej (np. powiększanie otworów), zwłaszcza w dużych detalach. Nie jest jednak podstawową obrabiarką do uzyskiwania wysokiej dokładności otworów metodą wytaczania wykańczającego z użyciem wytaczadeł.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się konkretne narzędzie (tu: wytaczadło), najpierw dopasuj do niego typową obrabiarkę. Dopiero potem analizuj parametry jakości (dokładność, Ra), bo podobne wymagania mogą spełniać różne technologie, ale nie tym samym narzędziem.
