Proof cyfrowy (próbodruk) to kontrolny wydruk mający możliwie wiernie zasymulować wygląd przyszłego druku nakładowego. Żeby taki proof wykonać, potrzebny jest materiał wejściowy w postaci danych cyfrowych, które urządzenie proofujące (zwykle przez RIP) potrafi zinterpretować i przeliczyć na barwy urządzenia.
W praktycznym workflow przygotowania do druku najczęściej takim materiałem jest plik PDF (często przygotowany jako plik produkcyjny, z poprawnymi ustawieniami stron, kolorów i osadzonymi fontami/obrazami). PDF jest powszechny, bo dobrze przenosi układ strony i elementy graficzne między różnymi systemami oraz jest standardowym formatem wymiany w DTP.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "Negatyw" to materiał fotograficzny/analogowy związany z dawnymi (lub specjalistycznymi) metodami przygotowania form, a nie typowy nośnik danych do proofingu cyfrowego.
- "Diapozytyw" (pozytyw) również dotyczy materiałów transparentnych używanych w technikach analogowych; nie jest standardowym "plikowym" wejściem do urządzenia proofującego.
- "Forma kopiowa" odnosi się do elementu procesu wykonywania formy drukowej (np. płyty/elementu pośredniego), czyli do etapu bliższego drukowi, a nie do danych źródłowych dla proofa cyfrowego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się proof cyfrowy, myśl o pliku (dane), a nie o filmach czy formach. Pytanie testuje rozróżnienie: dane wejściowe do symulacji kontra materiały analogowe i elementy wykonywania form.
