Skuteczność izolacji cieplnej materiału w budownictwie opisuje przede wszystkim współczynnik przewodzenia ciepła λ. Im niższa jego wartość, tym mniej ciepła przenika przez materiał i tym lepsza izolacyjność przegrody.
Drugą typową cechą materiałów izolacyjnych jest duża porowatość (struktura z dużą liczbą porów/komórek). W porach znajduje się powietrze, które jest słabym przewodnikiem ciepła, więc "przerywa" ciągły tor przewodzenia w ciele stałym. W efekcie materiały takie jak styropian, wełna mineralna czy pianki osiągają niskie wartości λ.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "dużą porowatością oraz wysokim współczynnikiem przewodzenia ciepła" – wysoki λ oznacza, że materiał dobrze przewodzi ciepło, czyli jest słabym izolatorem. To przeczy samej idei izolacji cieplnej.
- "małą porowatością oraz niskim współczynnikiem przewodzenia ciepła" – materiały o małej porowatości są zwykle bardziej zwarte, a w praktyce budowlanej często przewodzą ciepło lepiej niż typowe izolacje (np. beton, cegła pełna). Niskie λ bez udziału powietrza w porach jest rzadsze i nie jest charakterystyczne dla podstawowych izolacji.
- "małą porowatością oraz wysokim współczynnikiem przewodzenia ciepła" – to opis materiałów konstrukcyjnych zwartych, które nie pełnią funkcji izolacji cieplnej i mogą tworzyć mostki termiczne.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w odpowiedzi pojawia się "wysoki współczynnik przewodzenia", to prawie zawsze oznacza to gorszą izolację. Dla izolacji szukaj połączenia: porowatość + niskie λ.
