Kompomery (często opisywane jako kompozyty modyfikowane poliacydami) są zaliczane do materiałów hybrydowych. W praktyce oznacza to, że w ich budowie i zachowaniu klinicznym można znaleźć elementy charakterystyczne dla dwóch grup: cementów glassjonomerowych oraz materiałów kompozytowych.
Odpowiedź "glassjonomerowego i kompozytu" jest poprawna, ponieważ kompomer ma komponent żywiczny typowy dla kompozytu (stąd utwardzanie/polimeryzacja) oraz "glassjonomerowy" kierunek modyfikacji składu (poliacydy i reakcje/cechy kojarzone z glassjonomerami, w tym potencjalne korzyści jak uwalnianie fluoru w porównaniu z klasycznymi kompozytami).
- "glassjonomerowego i ormoceru" jest błędne, bo ormocer to odrębna klasa materiałów żywicznych (organicznie modyfikowana ceramika) i takie zestawienie nie opisuje typowego, podręcznikowego ujęcia kompomeru jako połączenia cech glassjonomeru i kompozytu.
- "krzemowego i cementu karboksylowego" jest błędne: cementy krzemowe (historyczna grupa) oraz karboksylowe należą do innych kategorii cementów i nie oddają hybrydowego charakteru materiałów żywicznych używanych w technikach adhezyjnych.
- "fosforanowego i cementu karboksylowego" jest błędne, bo oba to klasyczne cementy, stosowane w innych wskazaniach (np. jako cementy do osadzania), a nie jako opis składu kompomerów.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się nazwa kompomer, szukaj odpowiedzi wskazującej na mieszany (hybrydowy) charakter materiału – połączenie cech glassjonomeru i kompozytu, a nie kombinację dwóch "tradycyjnych" cementów.
