Pytanie dotyczy porównania odporności materiałów opakowaniowych na cztery typowe procesy niszczenia: biodegradację (rozkład przez mikroorganizmy), fotodegradację (zmiany pod wpływem promieniowania, głównie UV), działanie wody (rozpuszczanie lub wyraźne pogorszenie właściwości) oraz utlenianie (reakcje z tlenem, w praktyce m.in. korozja metali).
Odpowiedź "Szkło" jest uzasadniona tym, że szkło jest materiałem nieorganicznym i chemicznie dość obojętnym w typowych warunkach magazynowania: nie stanowi pożywki dla mikroorganizmów, nie "starzeje się" jak wiele materiałów polimerowych pod wpływem światła, nie rozpuszcza się w wodzie w normalnych warunkach oraz nie ulega utlenianiu w sensie korozji, jak metale.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "Papier" jest materiałem organicznym (celulozowym). Może ulegać biodegradacji, a kontakt z wodą zwykle powoduje pęcznienie, rozmiękanie i utratę wytrzymałości, co w praktyce magazynowej oznacza spadek funkcji ochronnej opakowania.
- "Celofan" (folia celulozowa) również należy do materiałów organicznych i może ulegać degradacji; ponadto jego właściwości mogą pogarszać się w obecności wilgoci, co ogranicza odporność na działanie wody w porównaniu ze szkłem.
- "Stal" jest wytrzymała mechanicznie, ale to nie oznacza odporności chemicznej: w obecności tlenu i wilgoci może zachodzić utlenianie prowadzące do korozji. Dlatego nie spełnia warunku odporności na wszystkie wymienione oddziaływania.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się jednocześnie biodegradacja i fotodegradacja, często chodzi o rozróżnienie materiałów organicznych (podatnych) od nieorganicznych. Następnie trzeba sprawdzić, czy materiał nie ma "słabego punktu" w pozostałych kryteriach (np. metal i utlenianie).
