Dobór metody pracy powinien wynikać z tego, gdzie i w jakiej formie najskuteczniej zaspokoi się potrzeby podopiecznego oraz jakie zasoby (rodzina, instytucje, grupa rówieśnicza) można uruchomić.
"Metoda indywidualna" zakłada bezpośrednią pracę jeden na jeden. Najlepiej pasuje do sytuacji osoby starszej z problemami mobilności, ponieważ kluczowe jest tu dostosowanie pomocy do tempa, ograniczeń i bezpieczeństwa konkretnej osoby, a także bieżąca obserwacja jej stanu i funkcjonowania.
"Metoda grupowa" opiera się na oddziaływaniach w grupie i wykorzystuje dynamikę grupową: ćwiczenie komunikacji, budowanie więzi, uczenie norm i ról społecznych. Jest właściwa dla dziecka z trudnościami w nawiązywaniu kontaktów społecznych, bo grupa stwarza naturalne warunki do treningu relacji, a prowadzący może moderować interakcje.
"Metoda instytucjonalna" wiąże się z udzielaniem wsparcia w ramach placówek i zespołów specjalistycznych (np. terapia, opieka całodobowa, intensywny nadzór). Dlatego odpowiada osobie potrzebującej intensywnej terapii, gdyż środowisko domowe może nie zapewniać wymaganej intensywności, sprzętu lub personelu.
"Metoda środowiskowa" koncentruje się na funkcjonowaniu podopiecznego w jego otoczeniu: domu, sąsiedztwie i sieci wsparcia. Dla osoby z problemami z samodzielnością jest to podejście adekwatne, bo celem bywa podtrzymanie możliwie największej niezależności w codziennym życiu, koordynacja pomocy oraz aktywizacja zasobów lokalnych.
Pozostałe dopasowania byłyby nietrafne, bo mieszałyby formę pracy (np. grupową) z potrzebą wymagającą raczej opieki indywidualnej albo specjalistycznej terapii instytucjonalnej.
