Twardość wody to parametr opisujący przede wszystkim zawartość jonów wapnia i magnezu w wodzie. W praktyce laboratoryjnej twardość oznacza się metodami miareczkowymi, w których ilość odczynnika zużytego do reakcji z jonami Ca2+ i Mg2+ pozwala wyznaczyć twardość (zwykle jako twardość ogólną lub w przeliczeniu na CaCO3).
Wśród klasycznych procedur spotyka się nazwy metod historycznych (np. Clarka, Blachera, Warthy‑Pfeiffera) oraz metodę wersenianową, czyli oznaczanie oparte na reakcji kompleksowania jonów metali przez wersenian (odczynnik kompleksujący). Istotą tych oznaczeń jest to, że reagują one z jonami odpowiedzialnymi za twardość, a nie z cząstkami zawieszonymi czy barwnikami.
- "twardości" – odpowiedź poprawna, bo podane metody są kojarzone z oznaczaniem twardości (zależnej od Ca2+ i Mg2+).
- "mętności" – mętność oznacza się metodami fizycznymi (np. nefelometrycznie/turbidymetrycznie), bo dotyczy rozpraszania światła przez zawiesiny, a nie reakcji miareczkowej z jonami twardości.
- "barwy" – barwa jest parametrem optycznym/organoleptycznym; wyznacza się ją porównawczo lub spektrofotometrycznie. Nazwy metod miareczkowych nie są typowo przypisane do oznaczania barwy.
- "zasadowości" – zasadowość wiąże się z układem węglanowym i zdolnością wody do zobojętniania kwasu; oznacza się ją miareczkowaniem kwasem do określonych punktów końcowych, ale nie są to metody wskazane w treści pytania.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawiają się nazwy metod kompleksometrycznych (wersenianowych) lub historyczne nazwy oznaczeń związanych z Ca/Mg, najczęściej chodzi o twardość. Parametry takie jak mętność i barwa są zwykle powiązane z metodami optycznymi, nie z miareczkowaniem kompleksującym.
