Metoda osadzania soczewek na wcisk polega na takim dopasowaniu soczewki do obręczy oprawy, aby po wprowadzeniu krawędzi soczewki w rowek utrzymała się ona dzięki sprężystości materiału i geometrii obręczy. W praktyce wymaga to, by obręcz mogła w kontrolowany sposób minimalnie "pracować" podczas montażu oraz by konstrukcja oprawy była do tego przystosowana.
Odpowiedź "nowego srebra" jest poprawna, ponieważ "nowe srebro" to materiał metalowy stosowany w oprawach, które najczęściej mają konstrukcję przewidzianą pod inne sposoby mocowania soczewek (np. z użyciem elementów mechanicznych). W takich oprawach montaż typowo nie opiera się na samym "wciśnięciu" soczewki w sprężystą obręcz.
- Odpowiedź "włókna węglowego" jest niepoprawna, bo kompozyty na bazie włókien mogą występować w konstrukcjach, w których utrzymanie soczewki bazuje na dopasowaniu i sprężystości elementów oprawy (zależnie od konstrukcji producenta).
- Odpowiedź "włókna aramidowego" jest niepoprawna z podobnego powodu: jest to materiał kojarzony z kompozytami, a więc częściej z rozwiązaniami, gdzie pracuje tworzywo/kompozyt, a nie metalowa obręcz wymagająca innego montażu.
- Odpowiedź "poliamidów mieszanych" jest niepoprawna, ponieważ poliamidy (również modyfikowane) to typowa grupa tworzyw stosowanych w oprawach, w których spotyka się rozwiązania korzystające z elastyczności i dopasowania podczas montażu soczewki.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się metoda montażu, najpierw oceń, czy wymaga ona sprężystości obręczy (częściej tworzywa/kompozyty), czy raczej elementów mechanicznych i stabilnej, sztywnej konstrukcji (częściej metale). Następnie dopiero porównuj konkretne materiały z odpowiedzi.
