W rehabilitacji słuchowej dzieci z lekkim ubytkiem słuchu kluczowym celem jest jak najlepsze wykorzystanie dostępnego słyszenia (często po zastosowaniu odpowiedniego dopasowania aparatów słuchowych) oraz wspieranie rozwoju mowy i języka. Z tego powodu preferuje się podejścia, które systematycznie rozwijają umiejętności słuchowe i komunikację werbalną.
Odpowiedź "Audytywno-werbalną i werbalno-tonalną." jest właściwa, ponieważ oba podejścia ukierunkowują terapię na:
- trening słuchowy i rozumienie bodźców dźwiękowych,
- budowanie kompetencji językowych poprzez słyszenie,
- kształtowanie prawidłowych nawyków komunikacyjnych wspierających rozwój mowy.
Pozostałe propozycje są mniej trafne w kontekście lekkiego ubytku słuchu:
- "Daktylną i audytywno-werbalną." – łączy podejście nastawione na słyszenie i mowę z metodą manualną (daktylną), która jest częściej rozważana jako wsparcie komunikacji w sytuacjach większych trudności słuchowych lub w określonych modelach edukacyjnych. W pytaniu chodzi o typowe metody rehabilitacji słuchowej dla lekkiego ubytku.
- "Werbalno-tonalną i migową." – metoda migowa jest metodą wizualno-manualną; w lekkim ubytku zwykle dąży się do rozwoju komunikacji głosowej opartej na słyszeniu, a nie do zastępowania jej podstawową metodą manualną.
- "Oralną i werbalno-tonalną." – podejście oralne skupia się na mowie i odczytywaniu z ust, co może być elementem pracy, ale w rehabilitacji słuchowej dzieci nacisk kładzie się na rozwój percepcji słuchowej. Zestaw wskazany w poprawnej odpowiedzi lepiej oddaje cel "rehabilitacji słuchowej" jako usprawniania słyszenia i rozumienia dźwięków.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się lekki ubytek słuchu, szukaj odpowiedzi, które wzmacniają słyszenie i rozwój mowy (trening słuchowy, podejścia audytywne), a nie tych, które przenoszą ciężar komunikacji na kanał manualny.
