Roztwór tiocyjanianu amonu (NH4SCN) dostarcza jonów SCN−, które reagują z jonami Ag+, tworząc słabo rozpuszczalny osad AgSCN. Taki przebieg reakcji (powstawanie trudno rozpuszczalnej soli srebra) jest charakterystyczny dla argentometrii, czyli miareczkowania strąceniowego opartego na chemii jonów srebra.
W oznaczaniu bromków (Br−) typowa logika analityczna polega na wykorzystaniu wysokiego powinowactwa Ag+ do anionów halogenkowych: bromki tworzą osad AgBr. W praktyce często stosuje się układ, w którym do próbki dodaje się znany nadmiar roztworu Ag+ (np. z azotanu(V) srebra), aby wytrącić bromki, a następnie nadmiar jonów Ag+ odmiareczkowuje się roztworem SCN−. Punkt końcowy można obserwować z udziałem wskaźnika tworzącego wyraźnie zabarwiony kompleks, gdy pojawi się niewielki nadmiar SCN−.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Jodometryczne miareczkowanie to metoda redoks oparta na parze I2/I− i zwykle na tiosiarczanie. Tiocyjanian nie jest standardowym titrantem tej techniki.
- Bromianometryczne oznaczenia należą do redoks i wykorzystują bromian jako utleniacz. Zbieżność nazwy "bromianometria" z "bromkami" może mylić, ale nie wynika z doboru titranta NH4SCN.
- Kompleksometryczne miareczkowania opierają się na tworzeniu trwałych kompleksów (klasycznie z EDTA) z jonami metali. SCN− nie pełni tu roli uniwersalnego titranta, a oznaczanie bromków nie jest typowym zadaniem kompleksometrii.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się Ag+ oraz aniony halogenkowe lub SCN−, najczęściej chodzi o miareczkowanie strąceniowe (argentometryczne). Gdy pojawiają się I2/tiosiarczan – myśl o jodometrii, a przy EDTA – o kompleksometrii.
