Mięsny kierunek użytkowania w produkcji zwierzęcej oznacza, że rasa jest dobierana i doskonalona głównie pod kątem cech związanych z pozyskiwaniem mięsa. W praktyce rolniczej będą to m.in. dobre tempo wzrostu i przyrosty dobowe, wysoki udział mięsa w tuszy, korzystne umięśnienie, odpowiednia jakość mięsa oraz efektywność wykorzystania paszy.
W poprawnym zestawie znajdują się rasy powszechnie kojarzone z użytkowaniem mięsnym w różnych gatunkach:
- polska biała zwisłoucha – rasa trzody chlewnej wykorzystywana w produkcji wieprzowiny (tucz, cechy mięsne i użytkowe istotne w produkcji towarowej),
- charolaise – rasa bydła typowo mięsna, często wykorzystywana w opasie i krzyżowaniu towarowym w celu poprawy umięśnienia i masy ciała potomstwa,
- czarnogłówka – rasa owiec utrzymywana m.in. na produkcję jagnięciny (kierunek mięsny),
- indyk biały szerokopierśny – typ użytkowy drobiu ukierunkowany na produkcję mięsa indyczego (wysoka masa i umięśnienie, szczególnie w obrębie piersi).
Dlaczego pozostałe zestawy (inne grupy odpowiedzi) są błędne w tego typu zadaniach? Najczęściej dlatego, że mieszają rasy mięsne z rasami o kierunku mlecznym (np. bydło wysokomleczne), nieśnym (kury nieśne), wełnistym (owce nastawione na wełnę) albo ogólnoużytkowym. Wtedy grupa nie reprezentuje jednoznacznie kierunku mięsnego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w grupie pojawiają się różne gatunki (świnie, bydło, owce, drób), nie jest to błąd samo w sobie. Kluczowe jest, czy każda pozycja w zestawie ma przeznaczenie mięsne. Warto kojarzyć po 1–2 sztandarowe rasy mięsne dla każdego gatunku.
