Mikrofon interferencyjny (często nazywany "shotgun" lub "działowy") ma przed kapsułą rurę interferencyjną z otworami bocznymi. Jej zadaniem jest takie "ułożenie" fal docierających z różnych kierunków, aby dźwięki przychodzące z boku w dużym stopniu znosiły się (interferencja destrukcyjna), a dźwięk z przodu osi sumował się korzystnie (w praktyce jest odbierany wyraźniej).
W efekcie taka konstrukcja daje bardzo silną kierunkowość, typową dla charakterystyki superkardioidalnej (w wielu modelach spotyka się też zbliżoną hiperkardioidę). Dlatego odpowiedź "super kardioidalną." jest zgodna z typową charakterystyką mikrofonów interferencyjnych używanych w filmie, telewizji i reportażu.
Pozostałe propozycje opisują inne klasy pracy mikrofonów:
- "dookolną." – mikrofon dookólny zbiera dźwięk ze wszystkich stron podobnie, więc nie realizuje celu "wycinania boków", który jest kluczowy dla rury interferencyjnej.
- "ósemkową." – charakterystyka ósemkowa zbiera przód i tył (z silnym minimum po bokach), typowo dla mikrofonów wstęgowych lub układów gradientowych; nie jest to standardowy opis dla mikrofónów shotgun.
- "nerkową." – kardioida (nerka) jest kierunkowa, ale zwykle znacznie mniej selektywna niż mikrofon interferencyjny; to częsta pomyłka wynikająca z kojarzenia "kierunkowy = kardioida".
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać: jeśli w treści pojawia się "interferencyjny/shotgun/rura interferencyjna", to szukasz odpowiedzi z rodziny superkardioida/hiperkardioida, bo właśnie one odzwierciedlają zwiększoną selektywność takiej konstrukcji.
