W zadaniach dotyczących robót ziemnych w drogownictwie kluczowe jest rozróżnienie dwóch elementów:
- wymagania minimalnego zagęszczenia (wartość graniczna), które odczytuje się z tabeli dla zadanych warunków,
- wyników badań (tu: wartości wskaźnika Is dla poszczególnych próbek gruntu).
Wskaźnik zagęszczenia Is jest miarą stopnia zagęszczenia gruntu. W praktyce na budowie i w laboratorium wyniki Is służą do oceny, czy podłoże/nasyp osiągnął wymagany poziom zagęszczenia zapewniający nośność i ograniczenie osiadań.
W tym pytaniu trzeba wykonać porównanie:
- Najpierw odczytać z tabeli minimalną wartość Is wymaganą dla: podłoża nasypów do głębokości 0,5 m od powierzchni terenu oraz dla podanych warunków związanych z przyszłą drogą i nasypem.
- Następnie zestawić to minimum z wartościami Is dla próbek I–IV.
- Próbka, której Is jest poniżej wymaganego minimum, jest odpowiedzią na pytanie "która nie spełnia wymagań".
Poprawna jest odpowiedź: "Próbka III — Is = 0,95", ponieważ to ta próbka (według danych w zadaniu) stanowi wynik niespełniający wymaganego poziomu zagęszczenia określonego w tabeli.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne? Wskazane tam wartości Is (0,97; 0,98; 0,99) są większe od wartości 0,95, a w typowym schemacie oceny zagęszczenia większy Is oznacza lepsze zagęszczenie. Jeśli z tabeli wynika wymaganie na poziomie wyższym niż 0,95, to próbka 0,95 będzie pierwszą, która go nie osiąga, natomiast wyższe wartości mają większą szansę spełniać wymagania. Typowym błędem jest automatyczne wybieranie "najmniejszej liczby" bez sprawdzenia, jakie dokładnie minimum podaje tabela dla danego przypadku.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze podkreśl w treści warunki doboru tabeli (głębokość strefy, rodzaj warstwy, parametry drogi/nasypu), a dopiero potem porównuj wyniki. To minimalizuje ryzyko odczytania niewłaściwego progu.
