Schładzanie mleka bezpośrednio po udoju jest jednym z kluczowych działań wpływających na jego jakość i przydatność do sprzedaży. Mleko jest surowcem bardzo podatnym na rozwój mikroorganizmów: nawet przy zachowaniu higieny doju w mleku mogą znajdować się bakterie, które w wyższej temperaturze szybko się namnażają.
Odpowiedź "4°C" jest właściwa w logice tego zadania, ponieważ przy odbiorze "co drugi dzień" (czyli bez codziennego odbioru) potrzebne jest intensywniejsze schłodzenie, aby możliwie długo utrzymać parametry jakościowe i ograniczyć wzrost liczby drobnoustrojów. Taka temperatura jest powszechnie kojarzona z warunkami chłodniczymi, w których procesy mikrobiologiczne zachodzą znacznie wolniej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe:
- "0°C" – jest zbyt niską temperaturą dla praktycznego przechowywania surowego mleka w zbiorniku; zwiększa ryzyko podmrożenia lub tworzenia się kryształków lodu. To może pogarszać cechy surowca i utrudniać dalszy odbiór oraz obróbkę.
- "8°C" – w kontekście dłuższego przetrzymania (do odbioru co drugi dzień) jest zbyt wysoką temperaturą; pozwala na szybsze namnażanie bakterii, co może skutkować pogorszeniem jakości i ryzykiem nieprzyjęcia mleka przez skup.
- "10°C" – to temperatura zdecydowanie za wysoka dla surowego mleka przeznaczonego do sprzedaży; w takich warunkach procesy psucia zachodzą szybko, a jakość mikrobiologiczna pogarsza się znacznie szybciej.
Wskazówka egzaminacyjna: zwracaj uwagę na warunek częstotliwości odbioru. Im rzadziej mleko jest odbierane, tym bardziej "restrykcyjna" powinna być temperatura schładzania, aby utrzymać jakość do kolejnego transportu.
