W praktyce modelarstwa sztukatorskiego dobór technologii zależy od geometrii detalu. "Wole oczy" to ornament z powtarzalnym profilem, ale z lokalnymi zgrubieniami i miękkimi przejściami (wypukłościami), które wymagają ręcznego kształtowania. Z tego powodu poprawna jest metoda kombinowana: najpierw wykonuje się bazowy profil techniką ciągnienia (zapewnia powtarzalność i równość przekroju), a następnie charakterystyczne elementy ornamentu dopracowuje się modelowaniem w glinie (pozwala na swobodne formowanie łuków, podcięć i subtelnych zaokrągleń).
Odpowiedź "profil ciągniony z gipsu" jest niewystarczająca, bo sama technika ciągnienia dobrze działa dla profili o stałym przekroju na całej długości, natomiast "wole oczy" wymagają miejscowych zmian kształtu, których szablon nie odwzoruje w pełni. Odpowiedź "rzeźbiony w stwardniałym gipsie" sugeruje pracę w materiale po związaniu, co jest typowe dla innych zadań (np. korekty lub detale stricte rzeźbiarskie), ale w tym przypadku nie wykorzystuje zalet powtarzalności ciągnienia i jest mniej efektywne technologicznie. Odpowiedź "formowany z narzutu" dotyczy budowania kształtu przez narzucanie masy i zacieranie, co sprawdza się przy prostszych, miękkich formach, jednak nie gwarantuje precyzji profilu i symetrii wymaganej w ornamentach tego typu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się "metoda kombinowana", zwykle oznacza to detal łączący element regularny (do wykonania szablonem) i element indywidualny (do dopracowania ręcznego). Warto analizować, czy ornament ma stały przekrój na długości, czy też ma lokalne "wypiętrzenia" lub podcięcia.
