W doborze materiału na model odlewniczy kluczowa jest jego trwałość, czyli odporność na powtarzające się cykle formowania (zaformowania), zagęszczania masy formierskiej, wyjmowania modelu oraz ewentualnego czyszczenia i napraw.
Styrodur (sztywna pianka polistyrenowa) jest wygodny w obróbce: łatwo się go tnie, szlifuje i kształtuje, co przyspiesza wykonanie modelu. Jednocześnie jest to materiał stosunkowo miękki i podatny na: ścieranie krawędzi, wgniecenia, wykruszenia naroży oraz uszkodzenia przy nieostrożnym rozformowaniu. To oznacza, że taki model nie jest przeznaczony do wielokrotnego, intensywnego użytkowania.
Dlatego odpowiedź "małoseryjnej (do 10 zaformowań)" odpowiada idei zastosowania styroduru: krótkie serie, prace prototypowe, sprawdzenie geometrii lub wstępne próby technologiczne, gdzie liczy się szybkie wykonanie, a nie wieloletnia eksploatacja oprzyrządowania.
Pozostałe propozycje (seryjna, wielkoseryjna, masowa) sugerują wielokrotnie większą liczbę cykli. Przy takiej skali produkcji od modelu wymaga się stabilności wymiarowej i dużej odporności na zużycie. Styrodur, ze względu na swoją strukturę i wytrzymałość, zwiększałby ryzyko szybkiej utraty dokładności oraz częstych napraw lub konieczności wykonania nowego modelu.
- "seryjna (do 3000 zaformowań)" – wymaga znacznie wyższej odporności na ścieranie i uszkodzenia.
- "wielkoseryjnej (do 50 000 zaformowań)" – skala typowa dla trwałych modeli/oprzyrządowania, nie dla pianki.
- "masowej (do 150 000 zaformowań)" – wskazuje na konieczność bardzo trwałych materiałów i rozwiązań konstrukcyjnych.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: im większa seria, tym bardziej odporny (i zwykle droższy) materiał modelu. Materiały "szybkie w wykonaniu" najczęściej są przeznaczone do krótkich serii.
