W modelowaniu rękawa jednoczęściowego rozpoznaje się fason głównie po dwóch grupach cech: (1) kształt linii bocznych rękawa (czy rękaw się rozszerza, zwęża lub pozostaje prosty) oraz (2) sposób ukształtowania główki (czy występuje bufka, czyli nadmiar materiału przeznaczony do zmarszczenia/umożliwiający "napompowanie" formy).
Odpowiedź "Rękawa zwężonego dołem z bufką" jest trafna, gdy jednocześnie widać, że dół rękawa ma mniejszy obwód niż okolica łokcia/przedramienia (linie dążą do siebie), a przy górze rękawa przewidziano dodatkową objętość typową dla bufki. W praktyce bufka oznacza, że w główce jest zapas długości lub szerokości, który po wszyciu w pachę zostaje równomiernie rozprowadzony (np. lekkim zmarszczeniem) i daje efekt wypukłości.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "Rękawa poszerzonego dołem" sugeruje, że dół jest wyraźnie szerszy niż wyżej (linie boczne rozchodzą się ku dołowi). To przeciwieństwo zwężenia.
- "Rękawa poszerzonego od linii łokcia do dołu" opisuje wariant, w którym do okolicy łokcia rękaw jest bardziej dopasowany, a dopiero niżej następuje rozszerzenie. Taki układ nie pasuje do cechy zwężania dołu.
- "Rękawa marszczonego z wysokim mankietem" wskazuje na charakterystyczne zakończenie: wyraźny mankiet o większej wysokości, do którego doszywa się dół rękawa z marszczeniem. Jeśli kluczową cechą jest bufka w górze i zwężenie dołu, to ten opis nie odpowiada temu rozwiązaniu technologiczno-konstrukcyjnemu.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw zdecyduj, czy dół rękawa jest szerszy czy węższy w porównaniu z częścią środkową, a dopiero potem oceniaj, czy występuje bufka lub marszczenie oraz gdzie dokładnie się znajduje (główka vs dół przy mankiecie).
