W BHP rozróżnia się m.in. czynniki szkodliwe (mogące prowadzić do chorób zawodowych), niebezpieczne (powodujące urazy) oraz uciążliwe (pogarszające samopoczucie i sprawność, utrudniające pracę). Monotonia pracy jest typowym czynnikiem uciążliwym wynikającym z organizacji pracy (powtarzalność czynności, mała zmienność bodźców, długotrwała koncentracja lub czuwanie).
Jej niekorzystne oddziaływanie ma przede wszystkim charakter psychofizyczny: prowadzi do znużenia, obniżenia uwagi, spadku motywacji, większej podatności na błędy i wypadki (np. przez obniżenie czujności). Z tego powodu w klasyfikacji czynników uciążliwych monotonię ujmuje się jako obciążenie psychofizyczne/psychiczne, a nie jako narażenie na substancje lub czynniki środowiskowe.
- Psychofizycznych – poprawnie: monotonia dotyczy obciążenia psychicznego i funkcjonowania człowieka w pracy.
- Chemicznych – nie: czynniki chemiczne to np. substancje, mieszaniny, pyły, opary; monotonia nie jest ekspozycją chemiczną.
- Biologicznych – nie: czynniki biologiczne to m.in. mikroorganizmy i materiały biologiczne; monotonia nie wynika z zagrożeń biologicznych.
- Fizycznych – nie w tym ujęciu: czynniki fizyczne to np. hałas, drgania, promieniowanie, mikroklimat. Monotonia może współwystępować z nimi, ale sama jest czynnikiem organizacyjnym wpływającym na psychikę.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się pojęcia takie jak monotonia, stres, presja czasu, praca zmianowa czy przeciążenie informacyjne, najczęściej chodzi o kategorię psychofizyczną/psychospołeczną w ramach czynników uciążliwych.
